برنامه یوم الجدید

برنامه یوم الجدید لطیفه بـه زبان عربی همراه با ترجمـه فارسی - جوک عربی با ... | برگزاری 13 آبان درون 70 نقطه استان یزد | عاشقانـه های گودزیلا - ghodzila.parsiblog.com | حق و تکلیف درون نگاه قرآن - altebyan.ir | دانلود دعای ابوحمزه ثمالی (متن + ترجمـه + فایل صوتی با صدای ... |

برنامه یوم الجدید

لطیفه بـه زبان عربی همراه با ترجمـه فارسی - جوک عربی با ...

نوشته های مرتبط

لطیفه بـه زبان عربی همراه با ترجمـه فارسی

لطیفه یـا جوک  را درون زبان عربی نکته مـی گویند

در ادامـه چند لطیفه عربی با ترجمـه فارسی آمده است

۱-ماتت جاریـه سوداء لوالد جحا فأعطاه نقوذا وأمره أن یذهب إلى السوق لشراء کفن لها..

فتلهى جحا بمناظر السوق وأبطأ على أبیـه، برنامه یوم الجدید فأرسل غیره یشتری الکفن، وحمل الناس النعش وساروا بـه إلى القبر..

وفی آخر النـهار ذهب جحا إلى بیته ومعه الکفن، فوجد الجنازه قد شیعت إلى القبر، فذهب إلى المقابر وراح ینادی..

ایـها الناس هل رایتم مـیتا اسود وکفنـه معی ؟

۲-کلما أحضر جحا أکلاً تطبخه زوجه تطعم بـه صدیقتها ولا تبقی له شیئا فاغتاظ منـها.. برنامه یوم الجدید وفی یوم سألها..أین یذهب الأکل الذی أحضره کل یوم..؟!فقالت الزوجه: برنامه یوم الجدید کلما طبخت طعاما أکله القط.. برنامه یوم الجدید وکان عند جحا فأس کبیره، فقام  وخبأها فی صندوق وأقفل علیـها فقالت له زوجته، لم تخبى الفأس ؟فقال جحا: أخبئها من القط.. فقالت زوجته: وماذا یفعل القط بالفأس ؟فقال جحا: عجبًا إن القط الذی یأکل طعامنا کل یوم ولا یشبع لا یبعد أن یأکل الفأس إذا جاع.

۳- ارادى جحا ان یسافرا إلى بلاد بعیده وأخذ فی حقیبته جوالا من السکر فقال بعضهم لماذا تأخذ معک جوالا من السکر فقال لهم لأن الغربه مره

۴-رأى جحا یوما سربا من البط قریبا من شاطئ بحیره فحاول أن یلتقط من هذه الطیور شیئا فلم یستطع لأنـها أسرعت بالفرار من أمامـه.. وکان معه قطعه من الخبز فراح یغمسها بالماء ویأکلها.. فمر بـه أحدهم وقال له: هنیئاً لک ما تأکله فما هذا؟.. قال: هو حساء البط فإذا فاتک البط فاستفد من مرقه

۵-ضاع حماره فحلف أنـه إذا وجده أن یبیعه بدینار، فلما وجده جاء بقط وربطه بحبل وربط الحبل فی رقبه الحمار وأخرجهما إلى السوق وکان ینادی: من یشتری حمارا بدینار، وقطا بمائه دینار؟ ولکن لا أبیعهما إلا معا

۶-أعطى خادما له جره لیملأها من النـهر، ثم صفعه على وجهه صفعه شدیده وقال له: إیـاک أن تکسر الجره، فقیل له: لماذا تضربه قبل أن یکسرها؟ فقال: أردت أن أریـه جزاءرها حتى یحرص علیـها

۷-مشى فی طریق، فدخلت فی رجله شوکه فآلمته، فلما ذهب إلى بیته أخرجها وقال: الحمد لله، فقالت زوجته: على أی شیء تحمد الله؟ قال: أحمده على أنی لم أکن لابسا حذائی الجدید وإلا خرقته الشوکه

۸-سئل جحا یوما: کم عمرک؟ فقال عمری أربعون عاما.. وبعد مضی عشره أعوام سئل أیضا عن عمره فقال عمری أربعون عاما فقالوا له: إننا سألناک منذ عشر سنین فقلت إنـه أربعون والآن تقول أیضا إنـه أربعون فقال: أنا رجل لا أغیر کلامـی ولا أرجع عنـه وهذا شأن الرجال الأحرار

۹-طبخ طعاما وقعد یأکل مع زوجته فقال: ما أطیب هذا الطعام لولا الزحام! فقالت زوجته: أی زحام إنما هو أنا وأنت؟ قال: کنت أتمنى أن أکون أنا والقِدر لا غیر

۱۰-جاءه ضیف ونام عنده فلما کان منتصف اللیل أفاق الضیف ونادى جحا قائلا: ناولنی یـا سیدی الشمعه الموضوعه على یمـینک فاستغرب جحا طلبه وقال له: أنت مجنون، کیف أعرف جانبی الأیمن فی هذا الظلام الدامس؟

۱۱-سألوه یوماً: ما هو طالعک؟ فقال: برج التیس. قالوا:فی علم النجوم برج اسمـه تیس. فقال: لما کنت طفلا فتحت لی والدتی طالعی فقالوا لها أنـه فی برج الجدی. والآن قد مضى على ذلک أربعون عاماً فلا شک أن الجدی من ذلک الوقت قد صار الآن تیسا

۱۲-سکن فی دار بأجره، وکان خشب السقف یقرقع کثیرا، فلما جاء صاحب الدار یطالبه بالأجره قال له: أصْلِحْ هذا السقف فإنـه یقرقع، قال: لا بأس علیک فإنـه یسبح الله، قال جحا: أخاف أن تدرکه خشیـه فیسجد

۱۳-أحست امرأه جحا ببعض الألم فأشارت علیـه أن یدعو الطبیب، فنزل لإحضاره، وحینما خرج من البیت أطلّت علیـه امرأته من النافذه وقالت له الحمد لله لقد زال الألم فلا لزوم للطبیب. لکنـه أسرع إلى الطبیب وقال له: إن زوجتی کانت قد أحست بألم وکلفتنی أن أدعوک، لکنـها أطلت من النافذه وأخبرتنی أنـها قد زال ألمـها فلا لزوم لأدعوک، ولذلک قد جئت أبلغک حتى لا تتحمل مشقه الحضور

۱۴-جاءته إحدى جاراته وقالت له: أنت تعلم أن ابنتی معتوهه متمرده، فأرجو أن تقرأ لها سوره أو تکتب لها حجابا، فقال له: إن قراءه رجل مسن مثلی لا تفیدها، ولکن ابحثی لها عن شاب فی سن الخامسه والعشرین أو الثلاثین، لیکون لها زوجا وشیخا معا، ومتى رزقت أولادا صارت عاقله طائعه

۱۵-سئل یوما: أیـهما أکبر، السلطان أم الفلاح؟ فقال: الفلاح أکبر لأنـه لو لم یزرع القمح لمات السلطان جوعا

۱۶-قیل له یوما: کم ذراعا مساحه الدنیـا؟ وفی تلک اللحظه مرت جنازه، فقال لهم: هذا المـیت یرد على سؤالکم فاسألوه، لأنـه ذرع الدنیـا وخرج منـها

۱۷-کان أمـیر البلد یزعم أنـه یعرف نظم الشعر، فأنشد یوما قصیده أمام جحا وقال له: ألیست بلیغه؟ فقال جحا: لیست بها رائحه البلاغه. فغضب الأمـیر وأمر بحبسه فی الإسطبل، فقعد محبوسا مده شـهر ثم أخرجه. وفی یوم آخر نظم الأمـیر قصیده وأنشدها لجحا، فقام جحا مسرعا، فسأله الأمـیر: إلى أین یـا جحا؟ فقال: إلى الإسطبل یـا سیدی

برنامه یوم الجدید لطیفه بـه زبان عربی همراه با ترجمـه فارسی - جوک عربی با ...




[برنامه یوم الجدید]

نویسنده و منبع | تاریخ انتشار: Sun, 01 Jul 2018 04:07:00 +0000



برنامه یوم الجدید

برگزاری 13 آبان درون 70 نقطه استان یزد

سعید زارع روز پنجشنبه درون گفت و گو با خبرنگار ایرنا شعار روز 13 آبان را 'غیرت انقلابی' اعلام کرد و افزود: برنامه یوم الجدید راهپیمایـان درون شـهر یزد بعد از عبور از سه مسیر مـیدان شـهید بهشتی ، برنامه یوم الجدید چهار راه بعثت و مسجد روضه محمدیـه درون کنار قبور مطهر شـهدای گمنام چهار راه شـهدا( مـیدان امـیر چقماق) تجمع مـی کنند.وی اظهار کرد: سخنران این مراسم باشکوه سردار رمضان شریف رییس ستاد انتفاضه و قدس شورای هماهنگی تبلیغات اسلامـی است.زارع با بیـان اینکه بـه مناسبت روز ملی مبارزه با استکبار جهانی ، 700 برنامـه درون استان برنامـه ریزی شده هست افزود: برگزاری پویش مردمـی من سپاهی ام ، برپایی 20 نمایشگاه عپیرامون جنایـات آمریکایی و چرایی مرگ بر آمریکا، برگزاری تربیون آزاد استکبار ستیزی درون محل از جمله این برنامـه هاست.دبیر ستاد یوم الله 13 آبان ، برگزاری کمپین دانش آموزی ' کتاب جغرافیـا' درون روز ، تهیـه طومار استکبار ستیزی، برگزاری کارگاه نقاشی درون مسیر ، اجرا سرود و تئاتر خیـابانی درون روز های منتهی بـه 13 آبان درون سطح خیـابانـها و مـیادین با اجرای گروه سرود عاشقان ولایت و برگزاری مسابقات مختلف را از دیگر برنامـه های روز ملی مبارزه با استکبار نام برد.*** مرگ بر آمریکا، پاسخی بـه سخنان سخیف ترامپزارع با بیـان اینکه هر روز دامنـه اقدامات خضمانـه آمریکا علیـه انقلاب اسلامـی درون حال افزایش هست افزود: ثابت شده کـه آمریکا با استقلال ، پیشرفت و عزت ایران اسلامـی و دستاوردهای گران سنگ انقلاب و خون شـهدا مشکل دارد.جانشین شورای هماهنگی تبلیغات اسلامـی یزد با بیـان اینکه محور کانونی 13 آبان، آغاز اندیشـه استکبار ستیزی هست گفت:با شعارهای 'مرگ برآمریکا' درون روز ملی مبارزه با استکباری ...

[ مشاهده متن کامل برگزاری 13 آبان درون 70 نقطه استان یزد درون خبرگزاری جمـهوری اسلامـی ]

اخبار پیشنـهادی:

برنامـه یوم الجدید برگزاری  13 آبان درون 70 نقطه استان یزد mimplus.ir . برنامه یوم الجدید . برنامه یوم الجدید

برنامه یوم الجدید برگزاری  13 آبان درون 70 نقطه استان یزد




[برنامه یوم الجدید]

نویسنده و منبع | تاریخ انتشار: Fri, 08 Jun 2018 00:59:00 +0000



برنامه یوم الجدید

عاشقانـه های گودزیلا - ghodzila.parsiblog.com

بنا بـه درخواست دوستان برخی از منابع دروس اصلی رشته مون رو حضورتون معرفی مـی کنیم:

موارد پیشنـهادی با * مشخص شده.همچنین دروسی کـه در کنکور ارشد مـی یـاد با ** مشخص شده.

الکترومغناطیس ** :

-          الکترومغناطیس مـیدان و موج – چنگ *

-          الکترومغناطیس – ویلیـام هیت

-          الکترومغناطیس – دکتر احمد صفایی

-          الکترومغناطیس - دکتر سلیمانی

معادلات دیفرانسیل **:

-          معادلات دیفرانسیل – دکتر مسعود نیکوکار *

-          معادلات دیفرانسیل – بویس و دیپریما

-          معادلات دیفرانسیل – سیمونز

-          معادلات دیفرانسیل – دکتر شیدفر

ریـاضی مـهندسی **:

-          ریـاضیـات مـهندسی پیشرفته (جلد 2) - کرویت سیگ *

-          ریـاضیـات مـهندسی پیشرفته – وایلی

-          مجموعه سوالات ریـاضیـات مـهندسی به منظور کارشناسی ارشد – دکتر نیکوکار

الکترونیک **:

-          مـیکروالکترونیک – آدل سدرا و کنت اسمـیت – ترجمـه ملکان و واحدی *

-          الکترونیک - نشلسکی

-          مدارهای الکترونیک – گری مـیر

-          تحلیل و طراحی مدارهای الکترونیک (2 جلد) – تقی شفیعی

-          الکترونیک (2 جلد) – مـیرعشقی

-          الکترونیک 3 – دکتر نشاطی (فقط مباحث الکترونیک 3)

مدار**:

-          نظریـه اساسی مدارها و شبکه ها (2 جلد) – چارلز دسور – ترجمـه جبه دار

-          تحلیل مـهندسی مدار – هیت – ترجمـه دیـانی *

-          مدارهای الکتریکی – دکتر عابدی

-          مدارهای الکتریکی – دکتر نیکروش

-          مدارهای الکتریکی – دکتر هدتنی

کنترل **:

-          سیستم های کنترل خطی – اوگاتا – ترجمـه دیـانی *

-          کنترل خطی – دورف

-          کنترل خطی – بنجامـین کو

-          کنترل خطی – دکتر خاکی صدیق

-          سیستم های کنترل خطی – کامران خسرویـان کرمانی

ماشین های الکتریکی **:

-          ماشین های الکتریکی – پ س سن  *

-          ماشین های الکتریکی – چاپمن

-          ماشین های الکتریکی – سلمون ترجمـه لسانی

-          ماشین های الکتریکی – فیتز جرالد

-          ماشین های الکتریکی – بیمباهارا

-          ماشین های الکتریکی با کاربرد هایی از الکترونیک قدرت – ال هاواری

آمار و احتمال **:

-          آمار و احتمال – شلدون راس *

-          آمار و احتمال – والدپول

-          آمار و احتمال – دریک

-          نظریـه احتمالات و نتیجه گیری آماری – لارسون

-          آمار و احتمال (2 جلد) – دکتر نیکوکار (برای شروع خوب هست *)

-          تئوری احتمالات و آمار کاربردی – دکتر آریـانژاد

تجزیـه و تحلیل سیگنال ** :

-          سیگنال ها و سیستم ها - اپنـهایم  *

-          سری شومز DSP

بررسی سیستم های قدرت **:

-          بررسی سیستم های فدرت – استیونسن *

-          بررسی سیستم های فدرت – گلاور

-          بررسی سیستم های فدرت – الگرد

-          بررسی سیستم های فدرت – تالیف هادی سعادت – ترجمـه کاظمـی

مخابرات:

-          سیستم های مخابراتی – کارلسون *

-          مخابرات – دکتر عارف

مدارهای مخابرانی :

-          مدارهای مخابراتی – کارلسون *

اندازه گیری الکتریکی :

- اندازه گیری الکتریکی – ساونی *

تکنیک پالس:

-          تکنیک پالس – معتمدی و نشاطی *

محاسبات عددی :

-          محاسبات عددی – دکتر نیکوکار و درویش

-          محاسبات عددی – دکتر دهمرده *

-          ...

ریـاضیـات عمومـی :

-          حساب دیفرانسیل و انتگرال - توماس

-          حساب دیفرانسیل و انتگرال – سیلورمن *

-          حساب دیفرانسیل و انتگرال – لیتهولد

-          حساب دیفرانسیل و انتگرال – آدامز

-          ریـاضی مـهندسی – کرویت سیگ ج 1

-          ریـاضی عمومـی – مارون

زبان انگلیسی ** :

-          زبان عمومـی به منظور رشته های مـهندسی – حقانی و جمعی از نویسندگان *

-          زبان به منظور دانشجویـان مـهندسی برق -  حقانی *

مدار منطقی :

-          طراحی دیجیتال – موریس مانو *

معماری کامپیوتر:

-          معماری کامپیوتر – موریس مانو *

-          معماری کامپیوتر ( ارشد) - یوسفی

مـیکرو پروسسور:

-          مـیکروپروسسور 8086 – دکتر خاکی *

-          مـیکروکنترلر 8051 – مکنزی

-          Z80

-          مـیکروکنترلر 8051 – مزیدی *

پردازش تصویر:

-          پردازش تصویر – گونزالس *

برنامـه نویسی مقدماتی:

-          برنامـه نویسیC   – جعفر نژاد قمـی *

-          برنامـه نویسی بـه زبان پاسکال – جعفر نژاد قمـی

-          برنامـه نویسی ساخت یـافته بـه زبان پاسکال و حل مسائل نمونـه – کافمن

فیزیک عمومـی1 (مکانیک) :

-          فیزیک ج 1 – هالیدی *

-          مکانیک تحلیلی – سایمون

-          مکانیک تحلیلی – فولز

فیزیک عمومـی 2 (فیزیک الکتریسیته) :

-          فیزیک جلد 3 – هالیدی *

-          الکترومغناطیس – ریتس

-          الکترومغناطیس – آلونسو و فین

-          مبانی نظری الکترومغناطیس -  مـیلفورد

فیزیک کوانتوم :

-          فیزیک کوانتومـی – گاسیورویچ *

-          فیریک کوانتومـی – سل ویدر

شبکه های کامپیوتری :

-          شبکه های کامپیوتری – تنن بام *

طراحی الگوریتم:

- طراحی الگوریتم – دکتر نعیمـی پور *

مـهندسی نرم افزار :

-          مـهندسی نرم افزار – راجر اس پرسمن *

هوش مصنوعی:

-          هوش مصنوعی – ترجمـه و تالیف دکتر مـهرداد فهیمـی

-          هوش مصنوعی – ترجمـه رهنمون و هماوندی

پ.ن:

گفتیم یکم از جو شوخی بیرون بیـایم و یـه مطلب بـه درد بخور و درسی بذاریم...

بچه ها بیـاین ترم بعد خوب درس بخونیمبرنامـه یوم الجدید عاشقانـه های گودزیلا - ghodzila.parsiblog.com mimplus.ir چون من این ترم بـه این نتیجه رسیدم که:

ما رشتمون برقه اما نصف رشته های دیگه بـه خصوص شیمـی و مواد و مکانیک و...درس نمـیخونیم البته آخرش نمراتمون بالاتره ولی خداییش حتما بیشتر درس بخونیم آخه مـهندسی گفتن...اونم از نوع برقش...

به امـید اینکه همگی بترم ترم بعدو...............

و درون آخر دم هرچی برقیـه گررررررررررررررررررمبرنامـه یوم الجدید عاشقانـه های گودزیلا - ghodzila.parsiblog.com mimplus.irبرنامـه یوم الجدید عاشقانـه های گودزیلا - ghodzila.parsiblog.com mimplus.ir

اینم تقدیم بـه اون سه نفر

. برنامه یوم الجدید . برنامه یوم الجدید : برنامه یوم الجدید ، برنامه یوم الجدید

برنامه یوم الجدید عاشقانـه های گودزیلا - ghodzila.parsiblog.com




[برنامه یوم الجدید]

نویسنده و منبع | تاریخ انتشار: Wed, 18 Jul 2018 15:57:00 +0000



برنامه یوم الجدید

حق و تکلیف درون نگاه قرآن - altebyan.ir

برنامـه یوم الجدید حق و   تکلیف درون نگاه قرآن - altebyan.ir mimplus.ir

در این نوشتار، برنامه یوم الجدید اشاره ای بـه تاریخچه مسأله حق و تکلیف شده هست که درون مباحث فرق اسلامـی ابعاد گسترده ای داشته است. برنامه یوم الجدید در

مسائل کلامـی، موضوعاتی همچون حسن و قبح عقلی، جبر و اختیـار، تفضلی یـا استحقاقی بودن ثواب، از دیر باز مورد مناقشـه بوده است. برنامه یوم الجدید درون حالی کـه اشاعره تنـها از تکلیف سخن مـی گفتند، شیعه و معتزله حقوقی را نیز به منظور بنده قائل بودند. از این مـیان، حسن و قبح عقلی خود کلید حل بسیـاری از مباحث و عقاید شیعه امامـی و معتزله هست که پاداش الهی را بـه استحقاق مـی دانستند. برخی نیز مانند علامـه طباطبایی دیدگاهی نزدیک بـه اشاعره دارند. امروزه، برخی مسأله را با نگاه برون دینی نگریسته از بستر اصلی خارج مـی کنند و حقوق بشر مصوب سازمان ملل را معیـار ارزیـابی حقوق و تکالیف مـی دانند. درون نتیجه اگر اسلام موافق با آنـها نبود راه حل را درون این مـی دانند کـه گفته شود این حقوق، دینی نیستند، بلکه برون دینی هستند و اثبات یـا سلب آنـها از سوی دین نخواهد بود. حتما گفت حتی پذیرش حسن و قبح عقلی، و برون دینی بودن این موضوع، باز هم هیچ دلیل عقلی بر معیـار بودن حقوق بشر سازمان ملل درون این زمـینـه وجود ندارد، بویژه کـه منشور اسلامـی آن نیز تدوین شده است. نیز جدا باورهای دینی از برنامـه ها ابتر دین است.

حق و تكلیف یكی از اساسی ترین مباحث امروز و دغدغه های فكری نسل حاضر است. این مسأله اگر چه درون عصر حاضر مورد توجه جدی قرار گرفته است؛ اما بـه هیچ وجه جدید نیست. درون گذشته نیز این بحث درون بین مسلمانان بـه شدت جریـان داشته و حتی درون اصول دین ردپای این بحث بـه طور جدی دیده مـی شود.بحث از حق و تكلیف بـه دو صورت ممكن است: برنامه یوم الجدید یكی بـه صورت بیرون دینی و دیگر درون دینی. هریك از دو نوع بحث، هم ممكن هست و هم انجام شده، و هر دو نوع بحث ضرورت دارد.در بحث بیرون دینی، پیش از اینكه دیندار باشیم یـا خود را ملزم بـه بی دینی بدانیم، از اصولی بحث مـی كنیم كه مـی تواند معیـار داوری ما درباره روش حقوقی و حقوق و تكلیف باشد. اینكه مـی گوییم بیرون دینی؛ بـه معنای ضد دینی نیست، بـه این معنی هست كه معیـار ارزیـابی ما درباره حق و تكلیف یك امر كلی بیرونی هست كه گزاره های شرع را نیز با این معیـار مـی سنجیم، و نـه تنـها درون امور فرعی، كه حتی درون اصول دین نیز این بحث های بیرونی جایگاه اساسی دارد.بحث های بیرون دینی درون گذشته بر محور پذیرش یـا ردّ حسن و قبح عقلی دور مـی زد، اما امروزه دست كم درون ظاهر شكل متفاوتی دارد، مثلاً بـه جای حسن و قبح عقلی كه یك مسأله كلی است، امروز از یك واقعیت بیرونی كه پشتوانـه سیـاسی فرهنگی قوی دارد و با اهرم های اقتصادی و نظامـی، اگر چه یك سویـه، اجرا مـی شود، سخن گفته مـی شود و آن منشور جهانی حقوق بشر هست كه درون سازمان ملل بـه تصویب رسیده است. آنچه درون حقوق بشر مورد توجه قرار گرفته درون دو جنبه مـی تواند خلاصه شود:1. محتوای حقوقی این قانون، عادلانـه بودن، و دربردارنده راهكار روابط بین المللی، روابط بین دولت ها و ملت ها و روابط اجتماعی است، و بدین لحاظ، تساوی انسان ها و حقوق آنـها را یـادآور شده است. محتوای حقوق بشر به منظور بسیـاری از دانشمندان و روشنفكران جای هیچ گونـه تردید و چند و چون ندارد، حق و عادلانـه هست و جایگزینی نیز به منظور آن تصور نمـی رود.كسانی كه با این نگاه بـه حقوق بشر نظر مـی كنند طبیعی هست كه آن را معیـاری به منظور درستی، حقانیت و عادلانـه بودن تمامـی قوانین دیگر بدانند.2. پشتوانـه اجرایی این قانون. حقوق بشر بـه عنوان یك قانون بین المللی، درون شرایط سخت بین المللی و پس از تجربه تلخ جنگ و آثار مخرب آن تصویب شد، بـه همـین سبب به منظور مردم بحران دیده درون كشورهایی كه جنگ درون آنجا ویرانی و مرگ بـه ارمغان آورده بود، همانند مائده ای آسمانی شیرین و پذیرفتنی بود، و به هر صورتی كه بود بـه تصویب كشورهای عضو نیز رسید. اما مسأله تنـها یك تصویب نبود. خاستگاه این قانون بیشتر غربی بود، ا گرچه كشورهای دیگر نیز بی نقش نبودند، اما نقش محوری غرب درون این قانون روشن تر از آن هست كه بتوان آن را نادیده گرفت. كشورهای قدرتمند غربی كه گویی خود را صاحب این قانون مـی دانستند این حق را نیز بـه خود دادند كه خود را مجری آن بدانند. توانمندی این قانون، نشان توانمندی فرهنگ غرب نیز مـی توانست باشد، و پذیرش آن از سوی مردم هر كشوری نشان تمدن آن كشور… بنابراین دانشمندان غربی بـه پشتوانـه فرهنگی آن پرداختند؛ و هنرمندان بـه نشان ارزش های مثبت، و كشورهای قدرتمندتر نیز بـه عنوان مجری آن، نقش اخطاردهی، تهدید و اقدام بـه حمله و یـا محاصره اقتصادی و سایر راهكارهای فشار بر كشورهایی را كه ـ بـه زعم ایشان ـ با این قانون نمـی ساختند ایفا كردند.این بحث از دو جنبه مجال گفت و گو دارد.جنبه اول محتوای این حقوق است. این حقوق بی شك یك دستاورد مـهم بشری هست وگامـی اساسی درون راه صلح، امنیت جهانی و عدالت بـه شمار مـی رود، اما این معنای بی عیب و نقص بودن آن نیست، زیرا درون تصویب این قانون، برخی از امور بدیـهی نادیده گرفته شده است؛ از جمله اینكه دین و مناسبات دینی بـه قانونی اجتماعی درون آن چندان بـه رسمـیت شناخته نشده است، برخی از ارزش های مسلم ادیـان الهی درون آن نادیده گرفته شده است. بـه همـین سبب بود كه كشورهای اسلامـی حقوق بشر اسلامـی را نوشتند و در قاهره بـه تصویب رساندند.در بعد دوم مناقشـه جدی تری وجود دارد؛ حتی اگر همـه بپذیرند كه این قانون هیچ نقصی ندارد، برخورد سیـاسی و گزینشی با ملت ها و كشورها درون رابطه با این حقوق به منظور هیچ شخص مطلعی پوشیده نیست. اما گذشته از این مناقشات، این حقوق مـی تواند تعدیل شود و از دایره بسیـار تنگ و محدود و محدودیت آفرین خود خارج شود، و تفسیر خاص برخی از كشورها از آن نیز جای خود را بـه تفسیر عام تری بدهد كه كشورهای اسلامـی و دیگر كشورهای غیر غربی نیز بتوانند از مزایـای آن برخوردار شوند.مباحث نو درباره حق و تكلیفهمان گونـه كه گفتیم، حق و تكلیف امروزه هم مورد توجه و بحث قرار مـی گیرد، اما این بار سخن از جبر و اختیـار نیست، تفضلی بودن یـا استحقاقی بودن پاداش الهی نیز، مانند امكان تكلیف بـه مالایطاق یـا عدم امكان آن سرعنوان مباحث امروزی نیست، اما برگشت بسیـاری از مباحث امروز نیز بـه همان ریشـه ها است، و به گونـه ای با آن مباحث شباهت دارد. ولی بـه هر حال ، دشواری های جدیدی كه سرراه مسلمانان قرار گرفته هست چالش های فكری جدیدی را درون این زمـینـه بـه وجود آورده است:«اگر درون كلام پیشینیـان، سخن از جبر و اختیـار و تكلیف فوق طاقت مـی رفته و موافقان و مخالفان مـی یـافته، و جامعه مسلمـین از سر عِرق و غیرت دینی بدان مناقشات جواز و رواج مـی داده است، امروز نیز بحث فرادینی از حقوق بشر درون جامعه اسلامـی مـی حتما بحثی محترم و مبارك محسوب شود و منادیـان و معان و مباشران آن مـی حتما از تكریمـی خداپسندانـه برخوردار باشند و نتایج آراء شان مقبول حكومت و برمسند عمل بنشیند».1بحث فرادینی چه مفهومـی دارد؟ آیـا منظور همان برون دینی است، یـا بـه معنای این هست كه با این نگاه شخص فارغ از دغدغه دینداری بـه بررسی و اظهارنظر بپردازد وعمل كند؟ اگر بـه معنای بحث برون دینی باشد، اما با قصد شناخت بهتر دین و قوانین، همان گونـه كه درون حسن و قبح عقلی كه درون گذشته محور بحث اشاعره از یك سو و شیعه و معتزله از سوی دیگر بود، این گونـه بحث، هم سودمند هست و هم راهگشا. اما اگر فرادینی بـه معنای احساس بی نیـازی از دین و یـا نادیده گرفتن دین باشد، یـا بـه طور پیش فرض، دین را از دخالت درون امور سیـاسی و اجتماعی معاف بداند، سودی درون پی نخواهد داشت؛ چرا كه نمـی توان از جامعه دینداران خواست كه مبانی سكولار درون حقوق و سیـاست را معیـار ارزشیـابی قرار بدهند. با چنین نگاهی نمـی توان دغدغه دینداری را جدی گرفت، زیرا این دو ناسازگارند.به نظر مـی رسد تلاش برخی بر این هست كه معیـار ارزیـابی تمامـی ارزش ها را ارزش های لیبرالیسم دانسته و بر این اساس، بـه جای توجه بـه تكالیف، بـه حقوق بشر بیشتر توجه شود.واقعیت این هست كه لیبرالیسم كه اساس دمكراسی نوین است، خود با چالش های جدی و بنیـان براندازی درون غرب روبه رو است، چنان كه برخی از جدی ترین نظریـه پردازان غرب، مسیر موجود را نـه بـه سمت و سوی ارزش های دمكراتیك، بلكه بـه سوی ارزش هایی مـی دانند كه دلخواه نظام های حاكم بر غرب است. اگر چه نقد این دسته بر خود ارزش ها نیست، بلكه بر شعار دهندگانی هست كه از این شعارها بـه نفع گسترش و بقای قدرت خویش بهره مـی جویند، اما برخی دیگر از دانشمندان بر خود مبانی لیبرالیسم و دمكراسی تاخته و آن را بـه نقد جدی كشیده اند، كه اهل نظر و مطالعه از این نقدها بی اطلاع نیستند، درون اینجا نقد این ارزش ها یـا نفی تمامـی آنـها مورد نظر نیست.اما برخی از روشنفكران درون كشورهای اسلامـی، پرحرارت تر از نظریـه پردازان اصلی لیبرالیسم، بـه دفاع از ارزش های آن پرداخته و بر این نظرند كه ارزش های دینی را نیز حتما با ارزش های برون دینی، و مشخصاً لیبرالیستی محك زد، و در هنگام ناهمخوانی، آن ارزش ها را بر ارزش های دینی ترجیح داد.برخی شاید از روی دلسوزی خواسته اند مـیان حقوق بشر و اسلام همسازی وهماهنگی ایجاد كنند، اما برخی دیگر این هماهنگی را ناممكن دانسته اند، و در نتیجه حكم كرده اند كه حقوق بشر چون حقوق برون دینی است؛ بعد باید بر حقوق دینی مقدم داشته شود. از جمله آقای سروش، چهار مسأله را نام مـی برد كه درون فقه و در اعلامـیه حقوق بشر مصوب قاهره وجود دارد، ولی با حقوق بشر غربی هم خوانی ندارد، و چون حقوق بشر غربی فرادینی است، بعد باید مقدم داشته شود. ایشان با این حال مـی پذیرد كه نمـی توان انتظار داشت مسلمانان این نظر را بـه راحتی بپذیرند. یعنی تنـها بـه این دلیل كه حقوق بشر فرادینی است.باید گفت چنین نیست كه اسلام، حقوق و كرامت انسان را نادیده گرفته باشد، بلكه مسأله عمده این هست كه مسائلی مانند ارث زن ـ از باب نمونـه ـ حتما در ساختار حقوق اسلامـی و تكالیف مالی زن و مرد بررسی و ارزیـابی شود، با این نگاه خواهیم دید كه این تفاوت، سبب تبعیض نیست؛ زیرا همـین زن، افزون بر این كه نفقه كسی را بر عهده ندارد، هزینـه زندگی خودش نیز برعهده شوهر و پدر است. اسلام یك برنامـه منسجم است، نمـی شود برخی از احكام آن را گرفت، و با قسمتی از حقوق غرب مقایسه كرد، كه آن نیز یك سازواره دارای انسجام است.

 

نؤمن ببعض و نكفر ببعض!

اسلام و قرآن همواره بر این تأكید دارند كه جهان بینی، معارف و قوانین اسلام، یك كل منسجم است، باور و برنامـه درون آن هماهنگ است؛ كسی كه بـه یگانگی پروردگار و آفریدگار هستی باور دارد و آن را گواهی مـی دهد، برنامـه زندگی خویش را نیز بر اساس برنامـه او تنظیم مـی كند. چنین باوری او را از پرستش و كمك خواستن از غیر «الله» یـا پذیرش و پرستش طاغوت باز مـی دارد وگر نـه كافر بـه حساب مـی آید:«والذین كفروا أولیـاؤهم الطاغوت…» بقره/257چنان كه حق ندارد داوری درون امور خویش را بـه دست طاغوت بسپارد:«یریدون أن یتحاكموا لی الطاغوت و قد أمروا أن یكفروا به…» نساء/60مـی خواهند داوری درون امور (اجتماعی) خویش را بـه طاغوت بسپارند؛ درون حالی كه فرمان داده شده اند كه بـه طاغوت كفر بورزند…برنامـه طاغوت ها بـه سویی جز صراط مستقیم است. قرآن خود برنامـه دارد، و این برنامـه كه حق و تكلیف را مشخص مـی كند مرزهای قوانین الهی هست كه نباید از آنـها فراتر رفت.عدالت یعنی رعایت حقوق و تكالیف درون چارچوب قانون الهی، و ستم، نقطه مقابل آن است؛ عبور از این مرزهای قانون الهی، نـه تنـها ظلم بر دیگران كه بر خویش نیز هست.«…و تلك حدود الله و من یتعدّ حدود الله فقد ظلم نفسه…» نساء/1اینـها مرزهای (تعیین شده از سوی) خدا است، هر كه از این مرزها بیرون رود بر خویشتن ستم كرده است.این حدود، همان حقوق و تكالیف هست كه انسان ها نسبت بـه هم، نسبت بـه جهان و نسبت بـه خدای متعال دارند؛ البته حق انسان بر خداوند را خداوند بر خویش واجب كرده است:«كتب علی نفسه الرحمة» انعام/12اگر كسی مـیان باور و برنامـه تفكیك قایل شود، درون عین باورمندی بـه خدا،برنامـه های تعیین شده از سوی او را نپذیرد، یـا گزینشی رفتار كند؛ برخی را بپذیرد و برخی را نپذیرد و به دست فراموشی بسپارد، چنین كسی نمـی تواند بـه نسبت آنچه انجام داده مزد و پاداش بخواهد. و در این جهت فرق نمـی كند كه پاداش بـه تفضل باشد یـا استحقاق، زیرا بند دیگری از كتاب قانون الهی این شیوه گزینشی را طرد مـی كند و مـی گوید: این كتاب یك برنامـه كامل است، و نمـی توان برخی از قوانین آن را پذیرفت و برخی را كنار گذاشت:«…أفتؤمنون ببعض الكتاب و تكفرون ببعض فما جزاء من یفعل ذلك منكم إلاّ خزی فی الحیوة الدنیـا و یوم القیـامة یردّون إلی أشدّ العذاب و ماالله بغافل عمّا تعملون» بقره/85آیـا بـه بعضی از دستورات كتاب آسمانی ایمان مـی آورید و به بعضی كافر مـی شوید؟ به منظور كسانی از شما كه این عمل (تبعیض درون مـیان احكام و قوانین الهی) را انجام دهند جز رسوایی درون این جهان چیزی نخواهد بود، و روز رستاخیز بـه شدیدترین عذاب ها گرفتار خواهند شد.همـه قوانین این گونـه است. كسی كه از مـیان صدها ماده قانونی فقط یكی را محترم نشمرده باشد مؤاخذه خواهد شد، مانند راننده ای كه با تخلف از یك ماده قانون راهنمایی جریمـه مـی شود.لازم هست به این نكته اشاره شود كه فرق هست بین كسی كه حكمـی را بـه گونـه ای دیگر مـی فهمد ـ كه چه بسا شناخت او حجت و عمل او مجزی باشد ـ با كسی كه بـه اصل حكم شرعی اعتراف دارد، ولی بـه دلیل ناسازگاری آن با یك قانون دیگر، قانون اسلام را كنار مـی گذارد. اگر تنـها بـه دلیل حكم عرف، یـا قوانینی كه درون فلان مجمع یـا نـهاد تصویب شده یـا چند كشور بـه آن رأی داده اند، حكم خدا را بـه حالت تعلیق درون بیـاوریم، این گزینشی عمل كردن است؛ بویژه اگر درون مورد آن مـیان مسلمانان اتفاق وجود داشته باشد. بحث برون دینی كردن نیز درون اینجا بیرون رفتن از بستر اساسی مسأله است.

پذیرش گزینشی دین

اكنون نمونـه ای از این دست نظریـه پردازی را مورد بررسی اجمالی قرار مـی دهیم. این تلاش ها بی تردید اه اجتماعی و سیـاسی مشخصی را دنبال مـی كنند، چرا كه اگر یك تلاش روشنفكرانـه، هدف اجتماعی خاصی را دنبال نكند، بیـهوده خواهد بود، بعد لازم هست در این بررسی با نگاه هرمنوتیكال، این فعالیت اجتماعی مطالعه و هدف آن كشف شود.به بیـان دیگر، حتما این تلاش ها را همان گونـه كه بفهمـیم كه عرضه كنندگان از طرفدارانشان انتظار دارند، و همان چیزی را از كارشان بفهمـیم كه آنان انتظار دارند هوادارانشان بفهمند. با این روش ما با متن؛ نـه بـه عنوان پدیده ای صامت، بلكه بـه عنوان یك كردار اجتماعی معنی دار روبه رو مـی شویم. زیرا سخن گفتن، بـه تعبیر جامعه شناسی معنی كاو، كردار معنی دار اجتماعی است، همان گونـه كه سكوت و حتی انصراف نیز، بـه نظر این مكتب، كردار اجتماعی معنی دار بـه حساب مـی آید.2 بـه همـین دلیل آنان رابطه وثیقی بین متن و كردار اجتماعی برقرار مـی بینند.3یكی از كارهای مـهمـی كه برخی از روشنفكران انجام مـی دهند این هست كه بسیـاری از اساسی ترین مباحثی را كه درون حوزه دین از آن سخن بـه مـیان آمده و دین درباره آن برنامـه یـا داوری دارد، از بستر دینی خارج كرده و به اصطلاح، با نگاه برون دینی بـه آن مـی نگرند و نظریـه مـی دهند.بی تردید طبیعت برخی از مباحث بـه گونـه ای هست كه حتما برون دینی بحث شود، اما این سبب شده كه عده ای تمام مسائل را برون دینی كنند و سپس درباره آن سخن بگویند.بسیـاری نیز درون اصل بـه دین اعتقادی ندارند که تا نیـاز بـه شناخت نظر دین داشته باشند، آنان مباحث علمـی و ارزشی یـا مسائل اجتماعی را با نگاه برون دینی مطالعه و بررسی مـی كنند؛ بی آن كه ملامتی بر آنان باشد، یـا ما ملزم بـه رعایت نظر آنان باشیم.اشكال درون این هست كه كسی بـه عنوان روشنفكر دینی، یـا قرآن شناس، بخواهد دایره باورها و برنامـه های دین را تنگ كرده و به سخن آن درون جایی كه حتما گوش بدهد گوش ندهد و به این نیز بسنده نكرده درون هنگام سخن گفتن دین جنجال و هیـاهو بـه راه اندازد و از رسیدن صدای دین بـه گوش مخاطبان جلوگیری كند. این افراد گاه آنچه را مـی كوشیده اند درون لفافه نگاه دارند، آشكارا نشان داده اند.مثلاً ابوزید (روشنفكر مصری، كه آثاری از وی بـه فارسی نیز ترجمـه شده) كه تلاش مـی كند خود را اسلام شناس معرفی كند و رشته تخصصی خود را علوم قرآن مـی داند، از اینكه برخی از روشنفكران درون مسائل مربوط بـه زنان، بـه متون قرآن و حدیث استناد كرده اند، برآشفته و آنان را نكوهش كرده توصیـه مـی كند درون این مباحث برون دینی بحث كنند و گرنـه با نگاه درون دینی پیروزی از آن اسلام گرایـان و عالمان اسلامـی خواهد بود.«بی تردید مسأله زن جز بـه عنوان مسأله ای اجتماعی قابل گفت وگو نیست، وارد كردن آن درون مسائل دینی، لوث كردن آن هست و سبب از بین رفتن تمامـی امكانات گفت وگوی آزاد درباره آن خواهد شد… و این از تفكر آزاد جلوگیری مـی كند».4هدف او آن قدر درون لفافه نیست كه نتوان بدان دست یـافت و به همـین جهت بدین گونـه مـی تواند تحلیل شود:یك. مسائل مربوط بـه زن از مسائل اجتماعی است.دو. حكم مسائل اجتماعی را نباید درون متون دینی جست وجو كرد.سه. جست وجوی مسائل اجتماعی، از جمله موضوع زن درون قرآن و حدیث، لوث كردن قضیـه است، و بنابراین بـه هیچ صورتی نباید تن بـه این كار داد. بحث حتما برون دینی باشد.چهار. بنابراین، درباره مسائل زن نباید با دانشمندان علوم دینی، درون چارچوب متون دینی گفت وگو كرد، زیرا این كار جلو گفت وگوی آزاد را مـی گیرد.همـین نویسنده، درون همان كتابی كه این سخنان را گفته، عمل خویش را اجتهاد خوانده، همان چیزی كه درون اسلام به منظور آن پاداش درون نظر گرفته شده است.5گویـا هدف، بیرون بردن بحث از دایره دین است، نـه اینكه طبیعت آن بحث برون دینی باشد.یكی از عناوینی كه درون این زمـینـه جلب نظر مـی كند این پرسش هست كه آیـا ما حق داریم دیندار باشیم یـا مكلفیم؟

دینداری؛ حق یـا تكلیف

پاسخ درون دینی كه از متون دینی از جمله اسلام بـه دست مـی آید دینداری را تكلیف مـی داند، امّا از آنجا كه حق و تكلیف دو روی یك سكه اند، دینداری درون برابر خداوند یك تكلیف است، «ما خلقت الجنّ و الإنس إلاّ لیعبدون» اما همـین تكلیف، حق نیز هست؛ هنگامـی كه درون برابر دیگران باشد. دینداری حق است؛ بـه این معنی كه كسی حق ندارد جلو دینداری كسی را بگیرد، بویژه دین حق را كه درون منطق قرآن همان اسلام است؛ اسلامـی كه شامل تمام ادیـان حقه سابقه هم مـی شود. جلوگیری از دینداری یـا انجام شعایر الهی سدّ سبیل است، و مبارزه با خداوند متعال و رسول خدا(ص) است، كه كیفر آن بسیـار شدید است.انتخاب دین و گردن نـهادن بـه دین، مرحله ای هست كه درون آن اكراه و اجباری نیست: «لاإكراه فی الدین»، اما بعد از گردن نـهادن بـه دین و پذیرش حقانیت آن، گزینشی عمل كردن درباره قوانین آن پذیرفته نیست. حق پذیرفتن یـا نپذیرفتن یك دین را داریم، اگر چه آثار خود را دارد، اما بعد از پذیرفتن اصل دین، نمـی توان برنامـه های آن را بـه دلخواه طبقه بندی كرد؛ برخی را پذیرفت، و برخی را كنار زد. این منطق قرآن است.برخی مدعی شده اند كه این بحث، برون دینی است، یعنی نباید از دین بپرسیم كه دینداری حق هست یـا تكلیف، حتما این پرسش را درون بیرون از دین بررسی كرده و برای آن پاسخی بیـابیم. اینك پرسش دیگری مطرح مـی شود:اگر مسأله برون دینی باشد، آیـا پاسخ یك دیندار و یك فرد بی دین مانند هم است، یـا متفاوت؟ممكن هست كسی بگوید درون این مسأله پاسخ هر دو حتما یكسان باشد، زیرا داور این بحث خرد است، و خرد حكم یكسان مـی دهد، تفاوت هنگامـی ایجاد خواهد شد كه دو داور وجود داشته باشد؛ یكی دین و دیگری خرد، اما اگر از دین بخواهیم درون این زمـینـه ساكت باشد طبیعی هست كه فقط یكی از این دو داور حكم خواهد راند، و آن داور عقل است.این سخن درست بـه نظر نمـی رسد؛ به منظور اینكه اولاً كسی كه دغدغه دین دارد با كسی كه دغدغه دین ندارد، نمـی تواند درمورد حق و تكلیف یكسان بیندیشد و یكسان نتیجه گیری كند. چه آنكه حتی مفاهیمـی مانند عدالت درون این صورت معنای متفاوت، یـا دست كم مصادیق متفاوت خواهد داشت، و این تفاوت البته با حكم خرد ناسازگار نخواهد بود، زیرا كسی كه آفرینش را دارای آفریدگاری مـی داند كه مانند خدای قرآن، حكیم، غفور، مـهربان و مدبّر جهان هستی است، كه به منظور شایسته كاران و بدكاران پاداش و كیفر درون نظر گرفته، بـه حكم عقل ملزم هست كه از برنامـه های او اطاعت و پیروی كند، و اجرای قانون او را درون مورد خود یـا دیگران عدالت بداند، او با كسی كه بـه خدایی باور ندارد، هرگز درباره عدالت بـه عنوان یك مفهوم، یكسان فكر نمـی كند.ثانیـاً: بر فرض آنكه اصلاً پای دین درون مـیان نباشد، باز هم خرد درون مـیان همـه مردم بـه یكسان حكم نمـی كند، كسی كه درون محیط فرهنگی بزرگ شده، نوعاً سنت ها و رسم های جاری سایر فرهنگ ها بـه نظرش عجیب، ناپذیرفتنی و حتی غیرعاقلانـه و غیرعادلانـه خواهد آمد. یعنی تفاوت فرهنگ ها سبب تفاوت دیدگاه اشخاص درباره ارزش ها مـی شود. ممكن هست در این تفاوت حق با این باشد، یـا با آن، اما بـه هر حال این اختلاف ها هست و جای انكار ندارد.منظور پذیرش نسبیت فرهنگی و ارزشی و حل مشكل بـه روش پست مدرنیسم نیست، زیرا ما مـی پذیریم كه ممكن هست این یـا آن طرف اشتباه كرده باشد، یـا حتی هر دو طرف، و حق چیز سومـی باشد، اما درون عین حال عقل بشری نتوانسته هست داوری یكسانی درون مسائل عمده حقوقی و ارزشی داشته باشد.ممكن هست به اكثریت تكیـه شود، اما الزاماً همـیشـه اكثریت بر حق نیستند. همان گونـه كه درون سطح یك كشور اقلیت بودن بـه معنای ناحق بودن نیست، درون سطح جهانی نیز اكثریت ملاك درستی یـا حقانیت نیست، بویژه اگر اكثریت بـه اقلیت با نگاه عاقل اندر سفیـه بنگرند یـا اه استعماری و سلطه جویـانـه و رقابت های پنـهان و آشكار وجود داشته باشد كه جلو داوری درباره حقیقت را بگیرد؛ چنان كه درون زمـینـه حقوق بشر نیز گاه اختلافات این گونـه است.بنابراین اجمالاً مـی توان گفت كسی كه دغدغه دین دارد، با آن كسی كه این دغدغه را ندارد، با داوری برون دینی، یكسان داوری نمـی كند. نمـی گوییم عقل انسان دیندار با عقل انسان بی دین تفاوت دارد، مـی گوییم شخص دیندار جهان هستی را بـه گونـه ای مـی بیند و شخص غیرباورمند بـه دین بـه گونـه دیگر، این تفاوت درون هستی شناسی، بـه طور فطری تفاوت درون ارزشگذاری را درون پی خواهد داشت.حتی اگر بـه گسست رابطه منطقی حتما و هست نیز معتقد باشیم، باز هم این رابطه قابل قطع شدن نیست، انسان فطرتی دارد كه بر اساس آن هر روز كه بردانسته ها و تجربه هایش افزوده، بر اساس آگاهی های جدید، ارزشگذاری هایش درباره كردار و رفتار و اعتقادات نیز عوض شده است. بیرون آوردن كلیـه یك انسان سالم، زمانی كه باور بـه سودمند بودن این كار به منظور سلامتی شخص دیگر كه كلیـه به منظور او هدیـه مـی شود وجود نداشت، یك جنایت بود، ولی امروزه همـین عمل مـی تواند یك عمل انسانی و انسان دوستانـه تلقی شود.مثال دیگر، كسی كه مـی داند خطر سیم برق دیگری را تهدید مـی كند، وظیفه دارد كه او را آگاه سازد، این آگاه ساختن یك كار اخلاقی هست و ارزشمند، طرف مقابل نیز بعد از آن از صمـیم قلب از او تشكر خواهد كرد. طبیعی هست كه چنان شخصی دیگر بـه این نخواهد اندیشید كه آیـا سخن هیوم درست است، و بین هست و باید رابطه منطقی وجود دارد، یـا عكس آن درست است؟ هم اخطار دهنده كار خود را درست و خوب مـی داند و هم اخطار گیرنده، اخطار گیرنده نیز درون این مورد اگر بـه اخطار گوش ندهد، بـه یقین مورد ملامت قرار مـی گیرد. آثار حقوقی و اخلاقی عمل از یك سو، و كیفر اخروی الهی از سوی دیگر حتمـی است.این رابطه بین اطلاع شخص اول و لزوم هشدار وی بـه نفردوم ،به یقین یك كار اخلاقی است، و پرهیز این یك نیز تصمـیمـی هست كه همـه از او انتظار دارند، و این انتظار، سبب مـی شود كه سرپیچی وی را خودكشی تلقی كنند.كسی كه بـه آخرت یقین دارد، اخطار و انذار انبیـا را جدی گرفته است، و كیفری مانند آتش جهنم را مـی پذیرد، بـه طور طبیعی، از هر چیزی كه سبب افتادن او بـه آتش باشد دوری خواهد جست، از جمله اینكه درون بررسی شناخت حقوق و وظایف خویش فقط بـه این نخواهد اندیشید كه بـه دلیل قرارداد اجتماعی، یـا نیـاز طبیعی بـه همكاری دیگران، حتما به قوانین احترام بگذارد، او اولاً انتظار دارد كه قانون درون راستای نجات و او و دیگران باشد، و ثانیـاً به منظور نجات اخروی خویش، ممكن هست از بسیـاری از حقوق مسلم و ثابت خود بـه نفع باور خویش و مردم هم كیش خود صرف نظر كرده گاه درون صورت لزوم، اصلی ترین سرمایـه و حق خویش را كه حق حیـات هست در این راه فدا كند، نمونـه های این كار فراوان اند.برخی گفته اند دینداری یك حق است، و نـه تكلیف، به منظور همـین ورود و خروج از دین آزاد است، و دین را بـه مجلس تشبیـه كرده اند، مجلسی كه نمایندگان آن منتخب مردمند، و معقول نیست كه این مجلس بعد از روی كارآمدن ماده قانونی تصویب كند كه مردم حق انتخاب ندارند.ولی این تشبیـه مع الفارق است، زیرا نماینده مجلس و مجلس نمایندگان، مشروعیت و قانونی بودن خویش را از رأی مردم مـی گیرند، اما دین، مشروعیت خویش را از خداوند مـی گیرد، انتخاب دین بـه معنای اعتراف بـه حقانیت آن است؛ بـه عنوان مجموعه ای كامل از باورها و برنامـه ها، نـه بـه معنای مشروعیت بـه دین.دین حق، برنامـه خدایی هست برای خوشبختی دنیـا و رستگاری درون آخرت، به منظور انسان ها فرستاده شده. پیـامبران نیز جز به منظور هدایت و اینكه از آنان پیروی شود نیـامده اند. تشبیـه دین بـه هر چیزی دیگر غیر از خود دین نارسا است. دین، دین است، مجموعه كامل و منسجمـی از باورها و برنامـه های سعادت آفرین. معیـار درستی احكام دین قرار دادنِ این مجمع یـا آن نـهاد ـ كه دین و برنامـه های آن را به منظور حاكمـیت بر جامعه از اساس نمـی پذیرد و پیش فرض آن تساوی همـه ادیـان، اعم از حق و باطل، آسمانی و زمـینی هست ـ ستم بر دین و جامعه انسانی است.

دو روی یك سكه

حق و تكلیف، دو روی یك سكه اند، حقوق از هر دو بحث مـی كند. مسأله حق و تكلیف یك بار با نگاه حقوقی مورد بررسی قرار مـی گیرد، بار دیگر با نگاه كلامـی. با نگاه دوم، این بحث درون بین فرق اسلامـی سابقه دیرینـه دارد؛ بویژه مجادله اشاعره و معتزله درون این مـیان بسیـار شدید بوده و گاه سبب درگیری هایی نیز شده است.استحقاق یـا تفضّل درون پاداش ها، جبر و اختیـار، قاعده لطف كه درون ارسال رسل و حجج الهی مورد استناد قرار مـی گیرد، تكلیف بـه مالایطاق و برخی از عناوین دیگر، مباحث بسیـار جدی كلامـی بوده كه حتی درون اصول دین نیز تأثیر داشته است.قاضی عبدالجبار معتزلی، علاوه بر نگارش كتابی جداگانـه با عنوان «المحیط بالتكلیف»، یك جلد از موسوعه كلامـی بزرگ خود «المغنی» را بـه بحث تكلیف اختصاص داده است.جبر و اختیـار، خلق افعال عباد، استحقاقی بودن پاداش های اخروی یـا تفضلی بودن آن، مسائلی هستند كه بر محور حق و تكلیف مـی چرخند؛ اگر این عقیده را بپذیریم كه پاداش های الهی بر اساس استحقاق است، حقی به منظور بنده بر مولا درون نظر گرفته شده است، و اگر بر این اعتقاد پای فشردیم كه پاداش ها بالاستحقاق نیست، بلكه بالتفضل است، درون این صورت حقی به منظور بنده قائل نشده ایم، بلكه این خداست كه هم تكلیف داده و هم توفیق عمل، به منظور عمل صالح پاداش مـی دهد، و پاداش او نیز به منظور چیزهایی هست كه خود او بـه ما داده است.آنان كه از اختیـار و استحقاق دفاع مـی كنند، مستندات بسیـار قوی قرآنی دارند، اشاعره نیز بـه آیـات فراوانی از قرآن استناد مـی كنند، اما شیعه این دو دسته از آیـات را درون كنارهم مـی پذیرند و هیچ دسته را بـه نفع دسته دیگری كنار نمـی زنند.شیعه بـه دلیل توجه بـه همـه انواع بیـان قرآن بـه «امر بین الأمرین» مـی رسد؛ عقیده ای كه نـه سبب انكار چیزی از قدرت و اراده الهی مـی شود و نـه حسن و قبح عقلی و درك فطری ما را ازحسن و قبح نادیده مـی انگارد، بنابراین همچنان بـه عدل الهی ـ كه نتیجه داشتن تكلیف و اختیـار هست ـ پایبند مـی ماند؛ چیزی كه معتزله نیز از آن طرفداری مـی كند. اما این بـه معنای بازنشسته شدن خدا و اراده مطلق انسان نیست. اگر چه اراده و خواست انسان به منظور عمل صالح مـهم است، اما که تا خدا نخواهد و توفیق ندهد، این خواست عملی نخواهد شد:«فأین تذهبون. إن هو إلاّ ذكر للعالمـین. لمن شاء منكم أن یستقیم. و ما تشاءون إلاّ أن یشاء الله ربّ العالمـین» تكویر/26ـ 29بنابراین، با آن كه خداوند بـه ما سرمایـه عمل صالح ـ یعنی اصل حیـات را ـ داده و توفیق عمل صالح را نیز بـه ما ارزانی كرده است، اما بـه ما حق انتخاب داده كه ایمان و عمل صالح را برگزینیم یـا خسران را:«والعصر. إنّ الإنسان لفی خسر. إلاّ الذین آمنوا و عملوا الصالحات و تواصوا بالحقّ و تواصوا بالصبر» العصر/1ـ3و با همـین ترازو هست كه كردار انسان ها وزن خواهد شد.همان گونـه كه درون نگاه حقوقی، حق و تكلیف بر محور عدالت مـی چرخد، درون بحث كلامـی نیز شیعه و معتزله حق و تكلیف را بر اساس عدل بررسی كرده اند، بحث عدل الهی نیز درون نظر شیعه و معتزله ازهمـین جا سرچشمـه گرفته است.اگر چه اشاعره خدا را خالق افعال بندگان دانسته و قائل بـه جبر شده اند، اما این درون نظر آنان بـه معنای انتساب صفت ضد عدل بـه خدا نیست. آنان خدا را ظالم نمـی دانند. بـه دلیل تفاوتی كه بین خلق و كسب مـی بینند، خدا را خالق افعال عباد و عباد را كاسب افعال خویش مـی دانند و بدین سان عدالت الهی را درون پاداش و كیفر بـه سبب كسب عباد، گردن مـی نـهند.اما شاید مـهم ترین نكته درون این مـیان مبنای عدل باشد، كه آیـا حسن عقلی دارد یـا شرعی؟ اصل اختلاف همـین جا است؛ شیعه و معتزله حسن و قبح عقلی را باور دارند، اما اشاعره برآنند كه حسن و قبح احكام و افعال فقط حتما از سوی شرع تعیین و بیـان شود.اینـها زمـینـه های بحث است، اما شاید چندان لزومـی نداشته باشد كه بـه تفصیل بـه این جنبه از مسأله پرداخته شود. چیزی كه دراینجا مورد توجه هست این هست كه حق و تكلیف؛ چه با نگاه حقوقی و چه با نگاه كلامـی، نمـی تواند از مسأله عدالت جدا شود.بحث عدل الهی از یك سو و توحید از سوی دیگر مباحث دقیق و نظریـه پردازی های ظریفی را سبب شده است. بنابراین بـه جز عدل، اصل توحید نیز درون این زمـینـه مورد توجه است، بنابراین، یك محور مـهم دیگر درون بحث حق و تكلیف درون علم كلام اسلامـی؛ دغدغه عمده اشاعره، یعنی توحید است، از این رو بر دو مسأله پای مـی فشارند، یكی اینكه خالق افعال بندگان نیز خداوند است، همان گونـه كه خالق خود بندگان است، و دیگر اینكه خداوند درون برابر آفریدگان خویش مكلف نیست.اما عدلیـه نیز دغدغه جدی داشته درون مـیان صفات كمال الهی بر عدل تكیـه ویژه دارند. اگر وعده های الهی برپایـه پاداش و كیفر و اینكه خداوند بر خویش پاداش احسان را واجب كرده، درست و راست باشد، كه هست، بعد باید هر عملی پاداش و كیفر متناسب خویش را داشته باشد؛ بـه این معنی كه هیچ عمل شایسته ای بی پاداش نماند. اگر چه كیفر بزهكاری ها مورد اختلاف است، و معتزله خلود درون آتش را به منظور بزهكاران حتمـی مـی داند، اما شیعه، معتقد هست كه كیفر گناهان متناسب با آن و زمان دار است، بعد از كیفر متناسب، گناهكاران نیز از آتش جهنم نجات خواهند یـافت، و مشركان خالد درون جهنم هستند.اصطلاح متكلمـین این هست كه پاداش های الهی به منظور شایسته كاران بالتفضل هست یـا بالاستحقاق؟ مشكل اساسی بالتفضل بودن پاداش ها این بود كه نقش اعمال شایسته جدی گرفته نمـی شد؛ با اینكه شخص عملی انجام داده كه درون خور تحسین و پاداش است، اما این عمل حقی به منظور انجام دهنده آن ایجاد نكرده است. اما اگر پاداش الهی بـه استحقاق باشد، آن گونـه كه معتزله مـی گفتند، این مشكل حل مـی شد، پاداش، حق انسان های شایسته كار خواهد بود، همان گونـه كه كیفر، سزای بزهكاران است. اما مشكل بزرگ دیگری خودنمایی مـی كرد؛ زیرا اشاعره مـی گفتند لازمـه این نظریـه این هست كه خداوند سبحان درون برابر بندگان مسئول باشد، یعنی خداوند نیز مكلّف فرض مـی شد؛ زیرا بعد از انجام كارهای شایسته به منظور شایسته كاران حقی ایجاد مـی شود، و این حق بر خداوند فرض مـی شود، و هر كس كه حقی بر عهده او قرار گیرد، مكلف است.در فلسفه غرب نیز این بحث بـه گونـه ای مطرح بوده است، مثلاً نتیجه نظریـه كانت همانند نظریـه اشاعره است؛ زیرا او خدا را درون برابر بندگان مكلف ندانسته و چیزی را بر خدا واجب نمـی داند.6در آیـات قرآن، كلماتی هست كه ظاهر آنـها پاداش الهی را بالاستحقاق نشان مـی دهد، آیـاتی كه از چند برابر شدن پاداش مؤمنان شایسته كار سخن مـی گوید، این نشان مـی دهد كه اصل پاداش حقی هست كه خداوند آن را چند برابر مـی كند.برخی مـی پندارند كه قرآن فقط از تكلیف سخن گفته و توجه چندانی بـه حقوق انسان ها ندارد، اما واقعیت این هست كه قرآن كریم بـه حقوق اساسی و دیگر حقوق انسان توجه جدی دارد و حقوق فوق العاده ارزشمندی را بـه رسمـیت مـی شناسد. اگر بخواهیم حقوق و تكالیف را بـه همان گونـه ای كه كانت طبقه بندی كرده درون قرآن بیـابیم، چندان دشوار نخواهد بود، جز اینكه مسلمانان عدلیـه پا را از این نیز فراتر نـهاده و از حقوق انسان درون برابر خداوند متعال سخن گفته اند؛ كه آیـا پاداش الهی بـه استحقاق هست یـا بـه تفضل؟ درون حالی كه اشاعره نظریـه دوم را پذیرفته اند، شیعه و معتزله از تعبیر استحقاق استفاده كرده اند.به طور نمونـه بیشتر تفاسیر شیعی درون ذیل آیـه 26 سوره یونس كه مـی فرماید:«للذین أحسنوا الحسنی و زیـادة و لایرهق وجوههم قتر و لا ذلّة أولئك أصحاب الجنّة هم فیـها خالدون» یونس/26گفته اند: منظور از «الحسنی» پاداشی هست كه بـه استحقاق بـه بندگان مـی رسد و منظور از زیـاده، ده برابر یـا بیشتر از آن هست كه خداوند درون قرآن بـه نیكوكاران وعده آن را داده است. این تعبیر درون بیشتر تفاسیر شیعه موجود است.7علامـه طباطبایی اگر چه خود نیز از استحقاق و تفضل درون این آیـه سخن مـی گوید، اما بیـان خویش را این گونـه تكمـیل مـی كند كه مراد از استحقاق، پاداش بـه مثل است، یعنی بـه اندازه ای كه خداوند به منظور هر عملی تعیین كرده، اما زیـاده چند برابر آن است، درون ترجمـه المـیزان صراحت بیشتری وجود دارد كه استحقاق عبد بـه معنای طلب كار شدن او از خداوند (جلّت عظمته) نیست، بلكه مقصود از «حسنی» پاداش بـه اندازه عمل است، و مقصود از زیـاده، بخشش بیشتر.این سخن اگر چه بـه مذاق شیعه امامـی سازگارتر است، اما درون بسیـاری از كتب تفسیر ما بـه صراحت دیده نمـی شود.8معتزله برخی از امور را بر خدا واجب مـی دانند؛ مانند لطف را، كه بـه عنوان قاعده لطف معروف است.9تعبیر استحقاق به منظور انسان، بـه عدالت بر مـی گردد، اگر خداوند بدكاران و ستمگران را مجازات نكند، داد مظلومان را از آنان نگیرد و به نیكوكاران پاداش مناسب ندهد خلاف عدالت الهی است، این همان چیزی هست كه درون بحث خلود گناهكاران درون آتش از سوی معتزله نیز مطرح است.صرف نظر از این مسأله مـهم كه سبب تفاوت جدی درون عقاید فرق اسلامـی شده است، حق و تكلیف بـه نگاه حقوقی درون قرآن بسیـار جدی و گسترده است.

پی نوشت‌ها:

1. سروش، عبدالكریم، مقاله حكومت دمكراتیك دینی، درون كتاب حقوق بشر از منظر اندیشمندان، صفحه327.2. درون این زمـینـه بنگرید به: لیتل، دانیل، تبیین درون علوم اجتماعی، ترجمـه عبدالكریم سروش،3. همان.4. ابوزید، نصر حامد، دوائر الخوف، قرائة فی خطاب المرأة، لبنان، المركز للنشر الثقافی العربی، الطبعة الأولی، 1999م، 86. اصل عبارت چنین است: «إنّ المرأة لاتناقش اطلاقاً إلاّ بوصفها قضیة اجتماعیة، و إدا فی دائرة القضایـا الدینیة هو فی الحقیقة تزییف لها، و قتل لكلّ إمكانیـات الحوار الحرّ حولها… و هذا إطار لایسمح بالتداول الحرّ للأفكار».5. همان.6. كانت، ایمانوئل، مابعد الطبیعه اخلاق، فلسفه حقوق، ترجمـه دكتر منوچهر صانعی دره بیدی، تهران، انتشارات نقش و نگار، 1380.7. از جمله تفاسیر شیعه كه این بیـان را دارند تفاسیر زیر هستند:طوسی، محمد بن حسن، التبیـان فی تفسیر القرآن، تحقیق احمد قصیر العاملی، 5/365.طبرسی، فضل بن حسن، جامع الجوامع، تهران، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، 2/ 108. همو، مجمع البیـان، بیروت، دار احیـاء التراث العربی، 3/104.فیض كاشانی، محمد بن مرتضی، الصافی، بیروت، مؤسسة الاعلمـی، 2/400.كاشانی، ملافتح الله، منـهج الصادقین فی الزام المخالفین، تهران، كتابفروشی اسلامـیه، 4/359.بحرانی، هاشم، البرهان، 3/183، روایت 4 «الزیـادة هبة من الله».كاشانی، محمد بن مرتضی، تفسیر المعین، قم، كتابخانـه آیة الله مرعشی ، 1/525.شبر، عبدالله، الجوهر الثمـین،كویت، الالفین، 3/152.قمـی مشـهدی، محمد، كنز الدقائق و بحر الغرائب، تهران، سازمان چاپ و انتشارات، 1/881.حائری طهرانی، مـیر سید علی، مقتنیـات الدرر و ملتقطات الثمر، تهران، دارالكتب الاسلامـیة، 1337، 5/237.سبزواری ، شیخ محمد، الجدید فی تفسیر القرآن، بیروت، دارالتعارف للمطبوعات، 1402ق، 3/318.مغنیـه، محمدجواد، تفسیر الكاشف، بیروت، دارالعلم للملایین، 4/151.8. طباطبایی، محمد حسین، المـیزان فی تفسیر القرآن، تهران، دارالكتب الاسلامـیة،10/40 (و ترجمـه المـیزان،10/59) علامـه با این بیـان كلمـه استحقاق را نیز بـه تفضل بر مـی گرداند:«و المراد بالمثوبة الحسنی، و المراد بالزیـادة الزیـادة علی الاستحقاق، بناء علی أن الله جعل من فضله للعمل مثلاً من الجزاء و الثواب، ثمّ جعله حقاً للعامل فی مثل قوله: «لهم أجرهم عند ربّهم» (آل عمران/199) ثم ضاعفه و جعل المضاعف منـه أیضاً حقاً للعامل كما فی قوله: «من جاء بالحسنة فله عشر أمثالها» (الانعام/160) و عند ذلك كان مفاد قوله: « للذین أحسنوا الحسنی» استحقاقهم للجزاء و المثوبة الحسنی، و تكون الزیـادة هی الزیـادة علی مقدار الاستحقاق من المثل أو العشرة الأمثال، نظیر ما یفیده قوله: «فأمّا الذین آمنوا و عملوا الصالحات فیوفّیـهم أجورهم و یزیدهم من فضله» (النساء/173) مقایسه شود با سایر تفاسیر.9. عالمان ما نیز تعبیر لطف را درون اصول فقه بررسی كرده و بر اساس آن استنباطاتی انجام داده اند، شیخ طوسی درون كتاب معروفش عدة الأصول مـی نویسد:«إختلف المتكلّمون فی اصل اللطف، فالاشاعرة أنكروه و أثبته العدلیة من الامامـیة و المعتزلة و الزیدیة، و یجب التنبیـه إلی أن منشأ الخلاف بینـهما یعود إلی أن العدلیة تری أن اللطف یرتبط بأصل العدل و مبدأ خلق العباد لأفعالهم، و أن اللطف واجب علی الله تعالی، بینما ینكره الاشاعرة. و المقصود من اللطف عند العدلیة هو الفعل الذی یقرب العبد من الطاعة و یبعده عن المعصیة…». (عدة الأصول، 2/642.)

 نویسنده : سید حیدر علوی نژاد

 

منبع: فصلنامـه پژوهشـهای قرآنی

برنامه یوم الجدید حق و  تکلیف درون نگاه قرآن - altebyan.ir




[برنامه یوم الجدید]

نویسنده و منبع | تاریخ انتشار: Mon, 02 Jul 2018 03:30:00 +0000



برنامه یوم الجدید

دانلود دعای ابوحمزه ثمالی (متن + ترجمـه + فایل صوتی با صدای ...

دعای نورانی ابوحمزة ثمالی، برنامه یوم الجدید دعائی هست كه وجود مبارك امام سجاد، زین العابدین سلام الله علیـه درون تمام سحرهای ماه مبارك رمضان این دعا را مـی‌خواندند. برنامه یوم الجدید شایسته هست پیروان عترت طاهرین تأسّی كنند و در سحرها بیدار باشند و این دعای نورانی را قرائت كنند.

اِلهى لا تُؤَدِّبْنى بِعُقوُبَتِکَ وَلا تَمْکُرْ بى فى

خدایـا مرا بـه مجازات و عقوبتت ادب مکن و مکر مکن بـه من

حیلَتِکَ مِنْ اَیْنَ لِىَ الْخَیْرُ یـا رَبِّ وَلا یوُجَدُ اِلاّ مِنْ عِنْدِکَ وَمِنْ اَیْنَ

با حیله ات از کجا خیرى بدست آورم اى پروردگار من با اینکه خیرى یـافت نشود جز درون پیش تو و از کجا

لِىَ النَّجاهُ وَلا تُسْتَطاعُ اِلاّ بِکَ لاَ الَّذى اَحْسَنَ اسْتَغْنى عَنْ عَوْنِکَ

نجاتى برایم باشد با اینکه نجاتى نتوان یـافت جز بـه کمک تو نـه آن کـه نیکى کند بى نیـاز هست از کمک تو

وَرَحْمَتِکَ وَلاَ الَّذى اَسآءَ وَاجْتَرَءَ عَلَیْکَ وَلَمْ یُرْضِکَ خَرَجَ عَنْ

و رحمتت و نـه آنکه بد کند و دلیرى بر تو کند و خوشنودیت نجوید از تحت قدرت تو بیرون رود

قُدْرَتِکَ یـا رَبِّ یـا رَبِّ یـا رَبِّ بگوید که تا آنکه نفس قطع شود [بِکَ] عَرَفْتُکَ

اى پروردگار من ... برنامه یوم الجدید * * * * * * بوسیله خودت من ترا شناختم

وَاَنْتَ دَلَلْتَنى عَلَیْکَ وَدَعَوْتَنى اِلَیْکَ وَلَوْلا اَنْتَ لَمْ اَدْرِ ما اَنْتَ

و تو مرا برخود راهنمایى کردى و بسوى خود خواندى و اگر تو نبودى من ندانستم کـه تویتى

اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى اَدْعوُهُ فَیُجیبُنى وَاِنْ کُنْتُ بَطیَّئاً حینَ یَدْعوُنى

ستایش خدایى را کـه مى خوانمش و او پاسخم دهد و اگرچه وقتى مى خواندم دى بـه درگاهش روم

وَالْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى اَسْئَلُهُ فَیُعْطینى وَاِنْ کُنْتُ بَخیلاً حینَ یَسْتَقْرِضُنى

و ستایش خدایى را کـه مى خواهم از او و به من عطا مى کند و اگرچه درون هنگامى کـه او از من چیزى قرض خواهد من بخل کنم

وَالْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى اُنادیـهِ کُلَّما شِئْتُ لِحاجَتى وَاَخْلوُ بِهِ حَیْثُ شِئْتُ

و ستایش خدایى را کـه هرگاه براى حاجتى بخواهم او را ندا کنم و هر زمان بخواهم براى

لِسِرِّى بِغَیْرِ شَفیعٍ فَیَقْضى لى حاجَتى اَلْحَمْدُلِلّهِ الَّذى لا اَدْعُو غَیْرَهُ

راز و نیـاز بدون واسطه با او خلوت کنم و او حاجتم را برآورد ستایش خدایى را کـه جز او

وَلَوْ دَعَوْتُ غَیْرَهُ لَمْ یَسْتَجِبْ لى دُعاَّئى وَالْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى لا اَرْجُو

کسى را نخوانم و اگر غیر او دیگرى را مى خواندم دعایم را مستجاب نمى کرد و ستایش خدایى را کـه بجز او

غَیْرَهُ وَلَوْ رَجَوْتُ غَیْرَهُ لاَخْلَفَ رَجآئى وَالْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى وَکَلَنى

امـید ندارم و اگر بـه غیر او امـیدى داشتم ناامـیدم مى کرد و ستایش خدایى را کـه مرا بـه حضرت خود

اِلَیْهِ فَاَکْرَمَنى وَلَمْ یَکِلْنى اِلَى النّاسِ فَیُهینُونى وَالْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى

واگذار کرده و از این رو بـه من اکرام کرده و به مردم واگذارم نکرده کـه مرا خوارکنند و ستایش خدایى را که

تَحَبَّبَ اِلَىَّ وَهُوَ غَنِىُّ عَنّى وَالْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى یَحْلُمُ عَنّى حَتّى کَاَنّى

با من دوستى کند درون صورتى کـه از من بى نیـاز هست و ستایش خدایى را کـه نسبت بـه من بردبارى کند که تا به جایى که

لا ذَنْبَ لى فَرَبّى اَحْمَدُ شَى ءٍ عِنْدى وَاَحَقُّ بِحَمْدى اَللّهُمَّ اِنّى اَجِدُ

گویـا گناهى ندارم بعد پروردگار من ستوده ترین چیزها هست نزد من و به ستایش من سزاوارتر هست خدایـا من همـه راههاى

سُبُلَ الْمَطالِبِ اِلَیْکَ مُشْرَعَهً وَمَناهِلَ الرَّجآءِ اِلَیْکَ مُتْرَعَهً

مقاصد را بـه سوى تو باز مى بینم و چشمـه هاى امـید را بسویت سرشار مى یـابم

وَالاِْسْتِعانَهَ بِفَضْلِکَ لِمَنْ اَمَّلَکَ مُباحَهً وَاَبْوابَ الدُّعآءِ اِلَیْکَ

و یـارى جستن بـه فضل تو براى آرزومندانت مباح و بى مانع هست و درهاى دعاى بسوى تو براى

لِلصّارِخینَ مَفْتوُحَهً وَاَعْلَمُ اَنَّکَ لِلرّاجى بِمَوْضِعِ اِجابَهٍ وَلِلْمَلْهوُفینَ

فریـادکنندگان باز هست و بـه خوبى مى دانم کـه تو براى اجابت شخص امـیدوار آماده اى وبراى فریـادرسى اندوهگینا

بِمَرْصَدِ اِغاثَهٍ وَاَنَّ فِى اللَّهْفِ اِلى جوُدِکَ وَالرِّضا بِقَضآئِکَ عِوَضاً

مـهیـاى فریـادرسى هستى و براستى مى دانم کـه در پناهندگى بـه جود و کرمت وخوشنودى بـه قضا و قدرت عوضى است

مِنْ مَنْعِ الْباخِلینَ وَمَنْدوُحَهً عَمّا فى اَیْدِى الْمُسْتَاْثِرینَ وَاَنَّ

از جلوگیرى بخیلان و گشایشى هست از احتیـاج بدانچه درون دست دنیـاطلبان هست و براستى

الرّاحِلَ اِلَیْکَ قَریبُ الْمَسافَهِ وَاَنَّکَ لا تَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِکَ اِلاّ اَنْ

کوچ کننده بـه درگاهت راهش نزدیک هست و مسلما تو از خلق خود درون حجاب نشوى مگر آنکه

تَحْجُبَهُمُ الاْعمالُ دوُنَکَ وَقَدْ قَصَدْتُ اِلَیْکَ بِطَلِبَتى وَتَوَجَّهْتُ اِلَیْکَ

کردارشان مـیان آنـها و تو حاجب شود و من با مطلبى کـه دارم قصد تو را کرده

بِحاجَتى وَجَعَلْتُ بِکَ اسْتِغاثَتى وَبِدُعآئِکَ تَوَسُّلى مِنْ غَیْرِو با حاجت خود رو بـه درگاه تو آوردم و استغاثه ام را بـه درگاه تو قرار دادم و دعاى تو را دست آویز خود کردم بى آنکه من

اسْتِحْقاقٍ لاِسْتِماعِکَ مِنّى وَلاَ اسْتیجابٍ لِعَفْوِکَ عَنّى بَلْ لِثِقَتى

استحقاق داشته باشم کـه تو از من بشنوى و نـه مستوجب آنم کـه از من بگذرى بلکه بدان اعتمادى کـه من

بِکَرَمِکَ وَسُکوُنى اِلى صِدْقِ وَعْدِکَ وَلَجَائ اِلىَ الاْیمانِ

به کرم تو دارم و آن اطمـینانى کـه به درستى وعده ات دارم و به خاطر پناهندگیم بـه ایمان

بِتَوْحیدِکَ وَیَقینى بِمَعْرِفَتِکَ مِنّى اَنْ لا رَبَّ [لى ] غَیْرُکَ وَلا اِلهَ اِلاّ

و اعتقادى کـه بر یگانگى تو دارم و یقینى کـه به معرفت و شناسایى تو دارم کـه مى دانم پروردگارى غیر

اَنْتَ وَحْدَکَ لا شَریکَ لَکَ اَللّهُمَّ اَنْتَ الْقائِلُ وَقَوْلُکَ حَقُّ وَ وَعْدُکَ

تو نیست و معبودى جز تو وجود ندارد یگانـه اى کـه شریکى برایت نیست خدایـا تو فرمودى و گفتارت حق و وعده ات

صِدْقٌ وَاسْئَلوُا اللّهَ مِنْ فَضْلِهِ اِنَ اللّهَ کانَ بِکُمْ رَحیماً وَلَیْسَ مِنْ

راست هست (که فرمودى ) ((و درخواست کنید خدا را از فضلش کـه براستى او بـه شما مـهربان هست )) و رسم تو چنان نیست

[صِفاتِکَ یـا سَیِّدى ....] صِفاتِکَ یـا سَیِّدى اَنْ تَاْمُرَ بِالسُّؤالِ وَتَمْنَعَ الْعَطِیَّهَ وَاَنْتَ الْمَنّانُ

اى آقاى من کـه دستور سؤ ال بدهى ولى از عطا و بخشش دریغ نموده و خوددارى کنى و تویى بخشاینده

[بِالْعَطِیّاتِ عَلى ....] بِالْعَطِیّاتِ عَلى اَهْلِ مَمْلَکَتِکَ وَالْعائِدُ عَلَیْهِمْ بِتَحَنُّنِ رَاْفَتِکَ اِلهى

به عطایـا بر اهل کشور خود و متوجه بدانـها بـه مـهربانى و راءفتت خدایـا

رَبَّیْتَنى فى نِعَمِکَ وَ اِحْسانِکَ صَغیراً وَنَوَّهْتَ بِاسْمى کَبیراً فَیـامَنْ

مرا درون خردسالى درون نعمتها و احسان خویش پروریدى و در بزرگى نامم را بر سر زبانـها بلند کردى بعد اى که

رَبّانى فِى الدُّنْیـا بِاِحْسانِهِ وَتَفَضُّلِهِ وَنِعَمِهِ وَاَشارَ لى فِى الاْخِرَهِ

در دنیـا مرا بـه احسان و فضل و نعمتهاى خود پروریدى و براى آخرتم

اِلى عَفْوِهِ وَکَرَمِهِ مَعْرِفَتى یـا مَوْلاىَ دَلیلى عَلَیْکَ وَحُبّى لَکَ شَفیعى

به عفو وکرم اشارت فرمودى اى مولاى من شناساییم بـه تو راهنماى من بسوى تو هست و محبتى کـه به تو دارم شفیع من است

اِلَیْکَ وَاَنَا واثِقٌ مِنْ دَلیلى بِدَلالَتِکَ وَساکِنٌ مِنْ شَفیعى اِلى

به درگاهت و من از راهنمایى این دلیلم بسوى تو مطمئنم و از پذیرفتن شفیعم از جانب تو

شَفاعَتِکَ اَدْعوُکَ یـا سَیِّدى بِلِسانٍ قَدْ اَخْرَسَهُ ذَنْبُهُ رَبِّ اُناجیک

آسوده خاطرم مى خوانمت اى آقاى من بـه زبانى کـه گناه لالش کرده پروردگارا با تو راز گویم

بِقَلْبٍ قَدْ اَوْبَقَهُ جُرْمُهُ اَدْعوُکَ یـا رَبِّ راهِباً راغِباً راجِیـاً خآئِفاً اِذا

بوسیله دلى کـه جنایت بـه هلاکتش کشانده مى خوانمت اى پروردگار من هراسان و خواهان و امـیدوار و ترسان

رَاَیْتُ مَوْلاىَ ذُنوُبى فَزِعْتُ وَاِذا رَاَیْتُ کَرَمَکَ طَمِعْتُ فَاِنْ عَفَوْتَ

اى مولاى من هنگامى کـه گناهانم را مشاهده مى کنم هراسان شوم و چون بزرگوارى تو را بینم بـه طمع افتم خدایـا اگر بگذرى

فَخَیْرُ راحِمٍ وَاِنْ عَذَّبْتَ فَغَیْرُ ظالِمٍ حُجَّتى یـا اَللّهُ فى جُرْاَتى عَلى

بهترین مـهرورزى و اگر عذاب کنى ستم نکرده اى ، دلیل و بهانـه من اى خدا درون اینکه دلیرى کنم

مَسْئَلَتِکَ مَعَ اِتْیـانى ما تَکْرَهُ جُودُکَ وَکَرَمُکَ وَعُدَّتى فى شِدَّتى مَعَ

در سؤ ال از تو با اینکه رفتارم خوشایند تو نیست همان جود و کرم تو هست و ذخیره من درون سختیم با

[قِلَّهِ حَیـائى رَاْفَتُکَ ....] قِلَّهِ حَیـائى رَاْفَتُکَ وَرَحْمَتُکَ وَقَدْ رَجَوْتُ اَنْ لا تَخیبَ بَیْنَ ذَیْنِ

بى شرمى من همان راءفت و مـهربانى تو هست و براستى امـیدوارم کـه نومـید مکنى مـیان این وآ ن آروزیم را

وَذَیْنِ مُنْیَتى فَحَقِّقْ رَجآئى وَاسْمَعْ دُعآئى یـا خَیْرَ مَنْ دَعاهُ داعٍ

پس امـیدم را صورت عمل ده و دعایم را شنیده گیر اى بهترینى کـه خوانندگان بخوانندش

وَاَفْضَلَ مَنْ رَجاهُ راجٍ عَظُمَ یـا سَیِّدى اَمَلى وَسآءَ عَمَلى فَاَعْطِنى

و برترى کـه امـیدواران بدو امـید دارند اى آقایم آرزویم بزرگ و عملم زشت هست پس تو

مِنْ عَفْوِکَ بِمِقْدارِ اَمَلى وَلا تُؤ اخِذْنى بِاَسْوَءِ عَمَلى فَاِنَّ کَرَمَکَ

از عفو خویش بـه اندازه آرزویم بـه من بده و مرا بـه بدترین عملم مؤ اخذه مکن زیرا کرم تو برتر است

یَجِلُّ عَنْ مُجازاهِ الْمُذْنِبینَ وَحِلْمَکَ یَکْبُرُ عَنْ مُکافاهِ الْمُقَصِّرینَ

از مجازات گنـهکاران و بردباریت بزرگتر هست از مکافات تقصیرکاران

وَاَنَا یـاسَیِّدى عائِذٌ بِفَضْلِکَ هارِبٌ مِنْکَ اِلَیْکَ مُتَنَجِّزٌ ما وَعَدْتَ مِن

و من اى آقایم بـه فضلت پناهنده گشته و از تو بسوى خودت گریخته ام و خواستارم آنچه را وعده کردى از

الصَّفْحِ عَمَّنْ اَحْسَنَ بِکَ ظَنّاً وَما اَنَا یـا رَبِّ وَما خَطَرى هَبْنى

چشم پوشى نسبت بهى کـه خوش گمان بـه تو هست ، من چه ام پروردگارا؟ و چه اهمـیتى دارم ؟ مرا

بِفَضْلِکَ وَتَصَدَّقْ عَلَىَّ بِعَفْوِکَ اَىْ رَبِّ جَلِّلْنى بِسَِتْرِکَ وَاعْفُ عَنْ

به فضل خویش ببخش با عفو خود بر من نیکى کن و منت گذار، پروردگارا مرا بـه پوشش خود بپوشان

تَوْبیخى بِکَرَمِ وَجْهِکَ فَلَوِ اطَّلَعَ الْیَوْمَ عَلى ذَنْبى غَیْرُکَ ما فَعَلْتُهُ

و بـه کرم ذاتت از سرزنش من درگذر بعد اگر دیگرى جز تو بر گناهم آگاه مى شد آن گناه را انجام نمى دادم

وَلَوْ خِفْتُ تَعْجیلَ الْعُقوُبَهِ لاَ اجْتَنَبْتُهُ لا لاِنَّکَ اَهْوَنُ النّاظِرینَ وَاَخَفُّ

و اگر از زود بـه کیفر رسیدن مى ترسیدم باز هم خوددارى مى کردم و اینکه با این وصف گناه کردم نـه براى آن بود کـه تو سبکترین بینندگانى

الْمُطَّلِعینَ [عَلَىَّ] بَلْ لاِنَّکَ یـارَبِّ خَیْرُ السّاتِرینَ وَاَحْکَمُ الْحاکِمـینَ

و یـا بى مقدارترین مطلعین هستى بلکه براى آن بود کـه تو اى پروردگار من بهترین پوشندگان و حکم کننده ترین حاکمان

وَاَکْرَمُ الاْکْرَمـینَ سَتّارُ الْعُیوُبِ غَفّارُ الذُّنوُبِ عَلاّمُ الْغُیوُبِ تَسْتُرُ

و گرامى ترین گرامـیان و پوشاننده عیوب و آمرزنده گناهانى گناه را بـه کرمت مى پوشانى

الذَّنْبَ بِکَرَمِکَ وَتُؤَخِّرُ الْعُقوُبَهَ بِحِلْمِکَ فَلَکَ الْحَمْدُ عَلى حِلْمِکَ بَعْدَ

و کیفر را بـه واسطه بردباریت بـه تاءخیر اندازى بعد تو را ستایش سزا هست بر بردباریت پس

عِلْمِکَ وَعَلى عَفْوِکَ بَعْدَ قُدْرَتِکَ وَیَحْمِلُنى وَیُجَرِّئُنى عَلى

از دانستن و بر گذشتت بعد از توانایى داشتن و همـین گذشت تو از من مرا وادار کرده و دلیر ساخته بر

مَعْصِیَتِکَ حِلْمُکَ عَنّى وَیَدْعوُنى اِلى قِلَّهِ الْحَیآءِ سَِتْرُکَ عَلَىَّ

نافرمانیت و همان پرده پوشیت بر من مرا بـه بى شرمى واداشته

وَیُسْرِعُنى اِلَى التَّوَثُّبِ عَلى مَحارِمِکَ مَعْرِفَتى بِسَعَهِ رَحْمَتِک

و همان معرفتى کـه من بـه فراخى رحمتت دارم و بزرگى عفوت مرا بدست زدن بـه کارهاى حرام شتابان مى کند

وَعَظیمِ عَفْوِکَ یـا حَلیمُ یـا کَریمُ یـا حَىُّ یـا قَیُّومُ یـا غافِرَ الذَّنْبِ یـا

اى بردبار اى بزرگوار اى زنده و اى پاینده اى آمرزنده گناه اى

قابِلَ التَّوْبِ یـا عَظیمَ الْمَنِّ یـا قَدیمَ الاِْحسانِ اَیْنَ سَِتْرُکَ الْجَمـیلُ

پزیرنده گناه اى بزرگ نعمت اى دیرینـه احسان کجاست پرده پوشى زیبایت ؟

اَیْنَ عَفْوُکَ الْجَلیلُ اَیْنَ فَرَجُکَ الْقَریبُ اَیْنَ غِیـاثُکَ السَّریعُ اَیْنَ

کجاست گذشت بزرگت ؟ کجاست گشایش نزدیکت ؟ کجاست فریـادرسى فوریت ؟ کجاست

رَحْمَتُکَ الْواسِعَهُ اَیْنَ عَطایـاکَ الْفاضِلَهُ اَیْنَ مَواهِبُکَ الْهَنیئَهُ اَیْنَ

رحمت وسیعت ؟ کجاست عطاهاى برجسته ات ؟ کجاست بخششـهاى دلچسبت ؟ کجاست

[صَنائِعُکَ السَّنِیَّهُ ....] صَنائِعُکَ السَّنِیَّهُ اَیْنَ فَضْلُکَ الْعَظیمُ اَیْنَ مَنُّکَ الْجَسیمُ اَیْنَ

نیکى هاى شایـانت ؟ کجاست فضل عظیمت ؟ کجاست نعمت بزرگت ؟ کجاست

اِحْسانُکَ الْقَدیمُ اَیْنَ کَرَمُکَ یـا کَریمُ بِهِ وَ بِمُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ فَاسْتَنْقِذْنى وَبِرَحْمَتِکَ

احسان دیرینـه ات ؟ کجاست کرمت ؟ اى کریم بدان (چه گفتم ) و به محمد و آل محمد مرا نجات ده و به رحمتت

فَخَلِّصْنى یـا مُحْسِنُ یـا مُجْمِلُ یـا مُنْعِمُ یـا مُفْضِلُ لَسْتُ اَتَّکِلُ فِى

خلاصم کن اى نیکو اى نیکو بخش اى نعمت ده اى زیـاده بخش چنان نیست کـه من براى

النَّجاهِ مِنْ عِقابِکَ عَلى اَعْمالِنا بَلْ بِفَضْلِکَ عَلَیْنا لاِنَّکَ اَهْلُ التَّقْوى

نجات از عقاب تو بـه کارهامان تکیـه کنم بلکه بـه فضلى کـه بر ما دارى تکیـه زیرا تو اهل تقوى

وَاَهْلُ الْمَغْفِرَهِ تُبْدِئُ بِالاِْحْسانِ نِعَماً وَتَعْفوُ عَنِ الذَّنْبِ کَرَماً فَم

و شایسته آمرزشى آغاز کنى بـه احسان از روى نعمت بخشى و گذشت کنى از گناه از روى کرم و بزرگوارى و با این وضع

[نَدْرى ما نَشْکُرُ .....] نَدْرى ما نَشْکُرُ اَجَمـیلَ ما تَنْشُرُ اَمْ قَبیحَ ما تَسْتُرُ اَمْ عَظیمَ ما اَبْلَیْتَ

ما ندانیم کدامـیک را سپاس گوییم : برنامه یوم الجدید آن نیکیـها کـه پراکنده کنى یـا زشتیـها کـه بپوشانى یـا بزرگ آزمایشت

وَاَوْلَیْتَ اَمْ کَثیرَ ما مِنْهُ نَجَّیْتَ وَعافَیْتَ یـا حَبیبَ مَنْ تَحَبَّبَ اِلَیْکَ

و شایستگى نعمتت یـا آن همـه چیزهایى کـه ما را از آن نجات داده و عافیت دادى اى دوستى کـه با تو دوستى کند

وَیـا قُرَّهَ عَیْنِ مَنْ لاذَبِکَ وَانْقَطَعَ اِلَیْکَ اَنْتَ الْمُحْسِنُ وَنَحْنُ

و اى نور دیدهى کـه پناه بـه تو آرد و از دیگران ببرد تویى نیکوکار و ماییم

الْمُسیئَّوُنَ فَتَجاوَزْ یـا رَبِّ عَنْ قَبیحِ ما عِنْدَنا بِجَمـیلِ ما عِنْدَکَ وَاَىّ

گنـهکار بعد درگذر اى پروردگار از زشتیـهاى ما بـه نیکیـهاى خود و کدام

جَهْلٍ یـا رَبِّ لا یَسَعُهُ جوُدُکَ اَوْ اَىُّ زَمانٍ اَطْوَلُ مِنْ اَناتِکَ وَما قَدْرُ

نادانى هست اى پروردگار کـه جود تو فرایش نگیرد و چه روزگارى درازتر از زمان بردبارى تو هست و چه ارزشى دارد

اَعْمالِنا فى جَنْبِ نِعَمِکَ وَکَیْفَ نَسْتَکْثِرُ اَعْمالاً نُقابِلُ بِها کَرَمَکَ بَلْ

اعمال ما درون جنب نعمتهایت و چگونـه زیـاد بشمریم اعمال (بدمان ) را کـه بتوانیم آنـها را برابر با کرم تو کنیم بلکه

کَیْفَ یَضیقُ عَلَى الْمُذْنِبینَ ما وَسِعَهُمْ مِنْ رَحْمَتِکَ یـا واسِعَ

چگونـه ممکن هست مـیدان بر گنـهکاران تنگ شود با آن رحمت وسیعت

الْمَغْفِرَهِ یـا باسِطَ الْیَدَیْنِ بِالرَّحْمَهِ فَوَ عِزَّتِکَ یـا سَیِّدى لَوْ نَهَرْتَنى

که ایشان را فراگرفته اى وسیع آمرزش اى دو دستت بـه رحمت باز سوگند بـه عزتت اى آقاى من اگرچه برانیم

ما بَرِحْتُ مِنْ بابِکَ وَلا کَفَفْتُ عَنْ تَمَلُّقِکَ لِمَا انْتَهى اِلَىَّ مِنَ

من از درون خانـه ات برنخیزم و از تملق و چاپلوسیت دست برندارم چون

الْمَعْرِفَهِ بِجوُدِکَ وَکَرَمِکَ وَاَنْتَ الْفاعِلُ لِما تَشآءُ تُعَذِّبُ مَنْ تَشآءُ

اطلاع از جود و کرمت پیدا کرده ام و تویى کننده هرچه بخواهى عذاب کنى هرکه را خواهى

بِما تَشآءُ کَیْفَ تَشآءُ وَتَرْحَمُ مَنْ تَشآءُ بِما تَشآءُ کَیْفَ تَشآءُ لا

بهرچه خواهى بهرطور کـه خواهى و رحم کنى هر کـه را خواهى بهرچه خواهى هرطور کـه خواهى

تُسْئَلُ عَنْ فِعْلِکَ وَلا تُنازَعُ فى مُلْکِکَ وَلا تُشارَکُ فى اَمْرِکَ وَلا

بازپرسى از کار تو نشود و نزاعى درون فرمانرواییت رخ ندهد و شریکى درون کارت نباشد

تُضآدُّ فى حُکْمِکَ وَلا یَعْتَرِضُ عَلَیْکَ اَحَدٌ فى تَدْبیرِکَ لَکَ الْخَلْقُ

و ضدّیتى درون حکمت نباشد وى نیست کـه در تدبیر تو بر تو اعتراض کند آفرینش

وَالاْمْرُ تَبارَکَ اللّهُ رَبُّ الْعالَمـینَ یـا رَبِّ هذا مَقامُ مَنْ لاذَبِکَ

و دستور از تو هست برتر هست خدا پروردگار جهانیـان پروردگارا این جایگاهى هست که به تو

وَاسْتَجارَ بِکَرَمِکَ وَاَلِفَ اِحْسانَکَ وَنِعَمَکَ وَاَنْتَ الْجَوادُ الَّذى

روى آورده و به کرمت پناه جسته و به احسان و نعمتت خو گرفته و تویى بخشاینده اى که

لایَضیقُ عَفْوُکَ وَلا یَنْقُصُ فَضْلُکَ وَلا تَقِلُّ رَحْمَتُکَ وَقَدْ تَوَثَّقْنا

تنگ ناید عفوت و کاهش نیـابد فضل و بخششت و کم نگردد مـهر و رحمتت و ما

مِنْکَ بِالصَّفْحِ الْقَدیمِ وَالْفَضْلِ الْعَظیمِ وَالرَّحْمَهِ الْواسِعَهِ اَفَتَُراکَ یـا

بدان چشم پوشى دیرینـه و فضل عظیمت و رحمت پهناورت اعتماد کرده ایم آیـا چنان مى بینى

رَبِّ تُخْلِفُ ظُنوُنَنا اَوْ تُخَیِّبُ آمالَنا کَلاّ یـا کَریمُ فَلَیْسَ هذا ظَنُّنا بِکَ

پروردگارا کـه برخلاف گمانـهاى ما رفتار کنى یـا آرزوهایمان نومـید کنى ؟ هرگز! اى کریم چون ما چنین گمانى بـه تو نداریم

وَلا هذا فیکَ طَمَعُنا یـا رَبِّ اِنَّ لَنا فیکَ اَمَلاً طَویلاً کَثیراً اِنَّ لَنا فیکَ

و طمع ما درباره تو اینگونـه نیست پروردگارا براستى ما درباره تو آرزوى دراز و بسیـارى داریم براستى ما نسبت بـه تو

رَجآءً عَظیماً عَصَیْناکَ وَنَحْنُ نَرْجوُ اَنْ تَسْتُرَ عَلَیْنا وَدَعَوْناکَ وَنَحْنُ

امـید بزرگ و زیـادى داریم ، تو را نافرمانى کردیم ولى امـیدواریم کـه تو بپوشانى بر ما و خواندیم تو را و امـیدواریم

نَرْجوُ اَنْ تَسْتَجیبَ لَنا فَحَقِّقْ رَجآئَنا مَوْلانا فَقَدْ عَلِمْنا ما نَسْتَوْجِبُ

که تو اجابت کنى مارا بعد امـید ما را تحقق بخش اى مولاى ما کـه براستى ما مى دانیم کـه به اعمالمان مستوجب چه (پاداشى )

بِاَعْمالِنا وَلکِنْ عِلْمُکَ فینا وَعِلْمُنا بِاَنَّکَ لا تَصْرِفُنا عَنْکَ وَاِنْ کُنّا

هستیم ولى علم تو درباره ما و علم ما درباره تو این هست که ما را از درگاهت نرانى و اگرچه ما

غَیْرَ مُسْتَوْجِبینَ لِرَحْمَتِکَ فَاَنْتَ اَهْلٌ اَنْ تَجوُدَ عَلَیْنا وَعَلَى الْمُذْنِبینَ

مستوجب رحمت تو نیستیم ولى تو شایسته آنى کـه بر ما بخشش کنى و بر گنـهکاران

بِفَضْلِ سَعَتِکَ فَامْنُنْ عَلَیْنا بِما اَنْتَ اَهْلُهُ وَجُدْ عَلَیْنا فَاِنّا مُحْتاجوُنَ

به فضل وسیعت توجه فرمایى بعد بر ما منت گذار بدانچه تو شایسته آنى و بر ما جود کن کـه ما نیـازمند

[اِلى نَیْلِکَ یـا ....] اِلى نَیْلِکَ یـا غَفّارُ بِنوُرِکَ اهْتَدَیْنا وَبِفَضْلِکَ اسْتَغْنَیْنا وَبِنِعْمَتِکَ

عطاى توییم اى آمرزنده بـه نور تو راه یـافتیم و به فضل تو بى نیـازى جستیم و به نعمت تو

اَصْبَحْنا وَاَمْسَیْنا ذُنوُبُنا بَیْنَ یَدَیْکَ نَسْتَغْفِرُکَ الّلهُمَّ مِنْها وَنَتوُبُ

صبح و شام کردیم گناهان ما پیش روى تو هست که ما از آنـها آمرزش خواهیم و بسویت توبه کنیم

اِلَیْکَ تَتَحَبَّبُ اِلَیْنا بِالنِّعَمِ وَنُعارِضُکَ بِالذُّنوُبِ خَیْرُکَ اِلَیْنا نازِلٌ

تو با نعمتهایت بر ما دوستى کنى و ما بـه گناهان با تو معارضه و برابرى کنیم خیر تو بر ما نازل گردد

وَشَّرُنا اِلَیْکَ صاعِدٌ وَلَمْ یَزَلْ وَلا یَزالُ مَلَکٌ کَریمٌ یَاْتیکَ عَنّا بِعَمَلٍ

و درون برابر شرّ ما بسوى تو بالا آید و تو همـیشـه که تا بوده و هست پادشاه بزرگوار و کریمى بوده اى کـه از جانب ما کارهاى

قَبیحٍ فَلا یَمْنَعُکَ ذلِکَ مِنْ اَنْ تَحوُطَنا بِنِعَمِکَ وَتَتَفَضَّلَ عَلَیْنا بِآلاَّئِکَ

زشت بسوى تو آید ولى آنـها جلوگیریت نکند از اینکه ما را بـه نعمتهاى خود فراگیرى و خود بر ما تفضل کنى

فَسُبْحانَکَ ما اَحْلَمَکَ وَاَعْظَمَکَ وَاَکْرَمَکَ مُبْدِئاً وَمُعیداً تَقَدَّسَتْ

پس منزهى تو کـه چقدر بردبارى و چه بزرگ و کریمى چه درون آغاز (نعمت ) و چه درون ادامـه آن نامـهایت مقدس

اَسْمآئُکَ وَجَلَّ ثَناؤُکَ وَکَرُمَ صَنائِعُکَ وَفِعالُکَ اَنْتَ اِلهى اَوْسَعُ

و ستایشت ارجمند هست و کارها و رفتارت گرانبها هست فضل تو اى معبود من

فَضْلاً وَاَعْظَمُ حِلْماً مِنْ اَنْ تُقایِسَنى بِفِعْلى وَخَطیَّئَتى فَالْعَفْوَ الْعَفْوَ

وسیعتر و بردباریت بزرگتر از آنست کـه مرا بـه کردار و گناهم بسنجى از من درگذر درگذر

[الْعَفْوَ سَیِّدى سَیِّدى ....] الْعَفْوَ سَیِّدى سَیِّدى سَیِّدى اَللّهُمَّ اشْغَلْنا بِذِکْرِکَ وَاَعِذْنا مِنْ

درگذر اى آقاى من ... آقاى من ... آقاى من خدایـا ما را بـه ذکر خود مشغول کن و از

سَخَطِکَ وَاَجِرْنا مِنْ عَذابِکَ وَارْزُقْنا مِنْ مَواهِبِکَ وَاَنْعِمْ عَلَیْنا مِنْ

خشمت پناهمان ده و از عذابت امانمان ده و از بخششـهایت روزیمان گردان و از

فَضْلِکَ وَارْزُقْنا حَجَّ بَیْتِکَ وَزِیـارَهَ قَبْرِ نَبِیِّکَ صَلَواتُکَ وَرَحْمَتُکَ

فضل خود بر ما انعام کن و روزى ما کن حج خانـه ات و زیـارت قبر پیـامبرت را کـه درود تو و رحمت

وَمَغْفِرَتُکَ وَرِضْوانُکَ عَلَیْهِ وَعَلى اَهْلِ بَیْتِهِ اِنَّکَ قَریبٌ مُجیبٌ

و آمرزش و خوشنودیت بر او و بر خاندانش باد کـه براستى تو بـه خلق نزدیکى و اجابت کننده دعایى

وَارْزُقْنا عَمَلاً بِطاعَتِکَ وَتَوَفَّنا عَلى مِلَّتِکَ وَسُنَّهِ نَبِیِّکَ صَلَّى اللّهُ

و عمل بـه طاعتت را روزى ما گردان و بر کیش خودت و روش پیـامبرت - کـه درود تو

عَلَیْهِ وَالِهِ اَللّهُمَّ اغْفِرْ لى وَلِوالِدَىَّ وَارْحَمْهُما کَما رَبَّیـانى صَغیراً

بر او و آلش باد - ما را بمـیران خدایـا بیـامرز مرا و پدر و مادرم را و برایشان رحم کن چنانچه مرا درون کودکى پرود

اِجْزِهما بِالاِْحسانِ اِحْساناً وَبِالسَّیِّئاتِ غُفْراناً اَللّهُمَّ اغْفِرْ

و پاداششان بده درون برابر نیکى بـه نیکى و در مقابل بدیـها بـه آمرزش خدایـا بیـامرز

لِلْمُؤْمِنینَ وَالْمُؤْمِناتِ الاْحیآءِ مِنْهُمْ وَالاْمواتِ وَتابِعْ بَیْنَنا وَبَیْنَهُمْ

مردان و زنان باایمان را چه زندگانشان و چه مردگانشان را و پیوند ده مـیان ما و ایشان را

بِالْخَیْراتِ اَللّهُمَّ اغْفِرْ لِحَیِّنا وَمَیِّتِنا وَشاهِدِنا وَغآئِبِنا ذَکَرِنا وَاُنْثانا

در نیکیـها خدایـا بیـامرز زنده ما و مرده ما و حاضر ما و غائب ما، مرد ما و زن ما را؛

صَغیرِنا وَکَبیرِنا حُرِّنا وَمَمْلوُکِنا کَذَبَ الْعادِلوُنَ بِاللّهِ وَضَلّوُا ضَلالاً

کوچک ما و بزرگ ما را، آزاد ما و ما را، دروغ گفتند برگشتگان از خدا و گمراه شدند گمراهى

بَعیداً وَخَسِروُا خُسْراناً مُبیناً اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ

دورى و زیـان د زیـان آشکارى خدایـا درود فرست بر محمد و آل محمد

وَاخْتِمْ لى بِخَیْرٍ وَاکْفِنى ما اَهَمَّنى مِنْ اَمْرِ دُنْیـاىَ وَآخِرَتى

و کارم را ختم بـه خیر کن و کفایت کن آنچه اندیشـه ام را بـه خود مشغول کرده از کار دنیـا و آخرتم

وَلاتُسَلِّطْ عَلَىَّ مَنْ لا یَرْحَمُنى وَاجْعَلْ عَلَىَّ مِنْکَ واقِیَهً باقِیَهً وَلا

و مسلط مکن بر منى را کـه به من رحم نکند و بنـه بر من از نزد خود نگهبانى همـیشگى و

تَسْلُبْنى صالِحَ ما اَنْعَمْتَ بِهِ عَلَىَّ وَارْزُقْنى مِنْ فَضْلِکَ رِزْقاً واسِعاً

از من نعمتهاى شایسته خود را کـه به من داده اى سلب مفرما و از فضل خویش روزى فراخ

حَلالاً طَیِّباً اَللّهُمَّ احْرُسْنى بِحَراسَتِکَ وَاحْفَظْنى بِحِفْظِکَ وَاکْلاَْنى

و حلال و پاکى براى من روزى گردان خدایـا بـه نگهبانى خود مرا نگهبانى فرما و به حفظ خود حفظم کن و در حمایت خود

بِکِلائَتِکَ وَارْزُقْنى حَجَّ بَیْتِکَ الْحَرامِ فى عامِنا هذا وَفى کُلِّ عامٍ

نگاهداریم کن و روزى من کن حج خانـه محترمت را درون این سال و در هر سال

وَزِیـارَهَ قَبْرِ نَبِیِّکَ وَالاْئِمَّهِ عَلَیْهِمُ السَّلامُ وَلا تُخْلِنى یـا رَبَّ مِنْ

و زیـارت قبر پیغمبرت و قبور ائمـه علیـهم السلام را و محرومم مکن پروردگارا از

تِلْکَ الْمَشاهِدِ الشَّریفَهِ وَالْمَواقِفِ الْکَریمَهِ اَللّهُمَّ تُبْ عَلَىَّ حَتّى

زیـارت این مشاهد شریفه و زیـارتگاههاى گرامى خدایـا توبه ام ده تا

[لا اَعْصِیَکَ ....] لا اَعْصِیَکَ وَاَلْهِمْنِى الْخَیْرَ وَالْعَمَلَ بِهِ وَخَشْیَتَکَ بِاللَّیْلِ وَالنَّهارِ ما

نافرمانیت نکنم و به دلم انداز کار نیک را و عمل بدان و ترست را درون شب و روز که تا هنگامى که

اَبْقَیْتَنى یـا رَبَّ الْعالَمـینَ اَللّهُمَّ اِنّى کُلَّما قُلْتُ قَدْ تَهَیَّاْتُ وَتَعَبَّاْتُ

در این دنیـا زنده ام دارى اى پروردگار جهانیـان خدایـا من هر زمان پیش خود گفتم کـه دیگر مـهیـا و مجهز شده ام

وَقُمْتُ لِلصَّلوهِ بَیْنَ یَدَیْکَ وَناجَیْتُکَ اَلْقَیْتَ عَلَىَّ نُعاساً اِذا اَنَا

و برخاستم براى خواندن نماز درون برابرت و با تو بـه راز پرداختم تو بر من چُرت و پینکى را مسلط کردى درون آن هنگامى که

صَلَّیْتُ وَسَلَبْتَنى مُناجاتَکَ اِذا اَنَا ناجَیْتُ مالى کُلَّما قُلْتُ قَدْ

داخل نماز شدم و حال مناجات را از من گرفتى درون آن وقتى کـه به راز و نیـاز پرداختم ، مرا چه شده هست که هرگاه با خود گفتم

صَلَُحَتْ سَریرَتى وَقَرُبَ مِنْ مَجالِسِ التَّوّابینَ مَجْلِسى عَرَضَتْ

باطن و درونم نیکو شده و نزدیک شده از مجالس توبه کنندگان مجلس من ، گرفتارى

لى بَلِیَّهٌ اَزالَتْ قَدَمى وَحالَتْ بَیْنى وَبَیْنَ خِدْمَتِکَ سَیِّدى لَعَلَّکَ عَنْ

و پیش آمدى برایم رخ داده کـه پایم لغزش پیدا کرده و مـیان من و خدمتگذاریت حائل گشته اى آقاى من شاید مرا از دَرِ

بابِکَ طَرَدْتَنى وَعَنْ خِدْمَتِکَ نَحَّیْتَنى اَوْ لَعَلَّکَ رَاَیْتَنى مُسْتَخِفّاً

خانـه ات رانده اى و از خدمتت دورم کرده اى یـا شاید دیده اى سبک شمارم

بِحَقِّکَ فَاَقْصَیْتَنى اَوْ لَعَلَّکَ رَاَیْتَنى مُعْرِضاً عَنْکَ فَقَلَیْتَنى اَوْ لَعَلَّکَ

حقّت را بعد دورم کرده اى یـا شاید دیده اى از تو رو گردانده ام بعد خشمم کرده اى یـا شاید مرا

وَجَدْتَنى فى مَقامِ الْکاذِبینَ فَرَفَضْتَنى اَوْ لَعَلَّکَ رَاَیْتَنى غَیْرَ شاکِرٍ

در جایگاه دروغگویـانم دیده اى بعد رهایم کرده اى یـا شاید دیده اى سپاسگزار

لِنَعْمآئِکَ فَحَرَمْتَنى اَوْ لَعَلَّکَ فَقَدْتَنى مِنْ مَجالِسِ الْعُلَمآءِ فَخَذَلْتَنى

نعمتهایت نیستم بعد محرومم ساخته اى یـا شاید مرا درون مجلس علماء نیـافته اى بعد خوارم کرده اى

اَوْ لَعَلَّکَ رَاَیْتَنى فِى الْغافِلینَ فَمِنْ رَحْمَتِکَ آیَسْتَنى اَوْ لَعَلَّکَ

یـا شاید مرا درون زمره غافلانم دیده اى بعد از رحمت خویش بى بهره ام کرده اى یـا شاید

رَاَیْتَنى آلِفَ مَجالِسِ الْبَطّالینَ فَبَیْنى وَبَیْنَهُمْ خَلَّیْتَنى اَوْ لَعَلَّکَ لَمْ

مرا ماءنوس با مجالس بیـهوده گذرانم دیده اى بعد مرا بـه آنـها واگذاشته اى یـا شاید

تُحِبَّ اَنْ تَسْمَعَ دُعآئى فَباعَدْتَنى اَوْ لَعَلَّکَ بِجُرْمى وَجَریرَتى

دوست نداشتى دعایم را بشنوى بعد از درگاهت دورم کرده اى یـا شاید بـه جرم و گناهم کیفرم داده اى

کافَیْتَنى اَوْ لَعَلَّکَ بِقِلَّهِ حَیآئى مِنْکَ جازَیْتَنى فَاِنْ عَفَوْتَ یـا رَبِّ

یـا شاید بـه بى شرمـیم مجازاتم کرده اى بعد اگر از من بگذرى پروردگارا

فَطالَ ما عَفَوْتَ عَنِ الْمُذْنِبینَ قَبْلى لاِنَّ کَرَمَکَ اَىْ رَبِّ یَجِلُّ عَنْ

بجاست چون بسیـار اتفاق افتاده کـه از گنـهکاران پیش از من گذشته اى زیرا کرم تو پروردگارا برتر از

مُکافاتِ الْمُقَصِّرینَ وَاَنَا عائِذٌ بِفَضْلِکَ هارِبٌ مِنْکَ اِلَیْکَ مُتَنَجِّزٌ ما

کیفر تقصیرکاران هست و من پناهنده بـه فضل توام و از ترس تو بسوى خودت گریخته ام و درخواست

وَعَدْتَ مِنَ الصَّفْحِ عَمَّنْ اَحْسَنَ بِکَ ظَنّاً اِلهى اَنْتَ اَوْسَعُ فَضْلاً

انجام وعده ات را درون چشم پوشى ازى کـه خوش گمان بـه تو هست دارم خدایـا تو فضلت و سیعتر

وَاَعْظَمُ حِلْماً مِنْ اَنْ تُقایِسَنى بِعَمَلى اَوْ اَنْ تَسْتَزِلَّنى بِخَطیئَتى وَما

و بردباریت بزرگتر از آنست کـه مرا بـه کردارم بسنجى یـا اینکه مرا بـه خطایم بلغزانى و چه

اَنَا یـا سَیِّدى وَما خَطَرى هَبْنى بِفَضْلِکَ سَیِّدى وَتَصَدَّقْ عَلَىَّ

هستم من اى آقاى من و چه ارزشى دارم ؟ مرا بـه فضل خویش ببخش اى آقاى من و بر من

بِعَفْوِکَ وَجَلِّلْنى بِسَِتْرِکَ وَاعْفُ عَنْ تَوْبیخى بِکَرَمِ وَجْهِکَ سَیِّدى

با عفو خود نیکى کن و با پرده پوشیت بپوشانم و درگذر از سرزنش م بـه بزرگوارى ذاتت آقاى من

اَنَا الصَّغیرُ الَّذى رَبَّیْتَهُ وَاَنَا الْجاهِلُ الَّذى عَلَّمْتَهُ وَاَنَا الضّآلُّ الَّذى

من همان بنده خردسالى هستم کـه پروریدى و همان نادانى هستم کـه دانایش کردى و همان گمراهى هستم که

هَدَیْتَهُ وَاَنَاالْوَضیعُ الَّذى رَفَعْتَهُ وَاَنَا الْخآئِفُالَّذى آمَنْتَهُ وَالْجایِعُ

راهنماییش کردى و همان پستى هستم کـه بلندش کردى و همان ترسانى هستم که امانش دادى و گرسنـه اى هستم

الَّذى اَشْبَعْتَهُ وَالْعَطْشانُ الَّذى اَرْوَیْتَهُ وَالْعارِى الَّذى کَسَوْتَهُ

که سیرش کردى و تشنـه اى هستم کـه سیرابش کردى و اى هستم کـه پوشاندیش

وَالْفَقیرُ الَّذى اَغْنَیْتَهُ وَالضَّعیفُ الَّذى قَوَّیْتَهُ وَالذَّلیلُ الَّذى اَعْزَزْتَهُ

و ندارى هستم کـه دارایش کردى و ناتوانى هستم کـه نیرومندش کردى و خوارى هستم کـه عزیزش کردى

وَالسَّقیمُ الَّذى شَفَیْتَهُ وَالسّآئِلُ الَّذى اَعْطَیْتَهُ وَالْمُذْنِبُ الَّذى

و دردمندى هستم کـه درمانش کردى و خواهنده اى هستم کـه عطایش کردى و گنـهکارى هستم که

سَتَرْتَهُ وَالْخاطِئُ الَّذى اَقَلْتَهُ وَاَنَاالْقَلیلُ الَّذى کَثَّرْتَهُ وَالْمُسْتَضْعَفُ

گناهانش را پوشاندى و خطاکارى هستم کـه از او گذشتى و اندکى هستم کـه بسیـارش کردى و خوارشمرده اى هستم

الَّذى نَصَرْتَهُ وَاَنَا الطَّریدُالَّذى آوَیْتَهُ اَنَا یـا رَبِّ الَّذى لَمْ اَسْتَحْیِکَ

که یـاریش کردى و آواره اى هستم کـه جا و ماءوایش دادى منم پروردگارا آنى کـه در خلوت از تو شرم نکردم

فِى الْخَلاَّءِ وَلَمْ اُر اقِبْکَ فِى الْمَلاَّءِ اَنَا ص احِبُ الدَّو اهِى الْعُظْمى اَنَا

و درون آشکارا هم رعایت تو را نکردم منم صاحب مصیبتها و ماجراهاى بزرگ منم

الَّذى عَلى سَیِّدِهِ اجْتَرى اَنَا الَّذى عَصَیْتُ جَبّارَ السَّمآءِ اَنَا الَّذى

کسى کـه بر آقاى خود دلیرى کرده منمى کـه نافرمانى برپادارنده آسمانـها را کرده ام منمى که

اَعْطَیْتُ عَلى مَعاصِى الْجَلیلِ الرُّشا اَنَا الَّذى حینَ بُشِّرْتُ بِها

براى نافرمانیـهاى بزرگى کـه کرده ام رشوه داده ام منم آنى کـه هرگاه نوید گناهى رابه من مى دادند

خَرَجْتُ اِلَیْها اَسْعى اَنَا الَّذى اَمْهَلْتَنى فَمَا ارْعَوَیْتُ وَسَتَرْتَ عَلىَّ

بسویش شتابان مى رفتم منم کـه مـهلتم دادى ولى من بـه خود نیـامدم و بر من پوشاندى

[فَمَا اسْتَحْیَیْتُ ....] فَمَا اسْتَحْیَیْتُ وَعَمِلْتُ بِالْمَعاصى فَتَعَدَّیْتُ وَاَسْقَطْتَنى مِنْ عَیْنِکَ

ولى من شرم نکردم و نافرمانیـها کردم و از حدّ گذراندم و از چشم خود مرا انداختى و من اعتنا نکردم

فَما بالَیْتُ فَبِحِلْمِکَ اَمْهَلَتْنى وَبِسِتْرِکَ سَتَرْتَنى حَتّى کَاَنَّکَ اَغْفَلْتَنى

پس باز هم بـه بردباریت مـهلتم دادى و به پرده پوشیت مرا پوشاندى که تا بدانجا کـه گویـا از یـاد من بیرون رفتى

وَمِنْ عُقوُباتِ الْمَعاصى جَنَّبْتَنى حَتّى کَاَنَّکَ اسْتَحْیَیْتَنى اِلهى لَمْ

و از کیفرهاى گناهان مرا دور داشتى که تا به حدى کـه گویـا از من شرم کردى خدایـا در

اَعْصِکَ حینَ عَصَیْتُکَ وَاَنَا بِرُبوُبِیَّتِکَ جاحِدٌ وَلا بِاَمْرِکَ مُسْتَخِفُّ

هنگام گناه کـه من نافرمانیت کردم نـه از باب این بود کـه پروردگاریت را منکر بودم و یـا دستورت را سبک شمردم

[وَلا لِعُقوُبَتِکَ ....]

وَلا لِعُقوُبَتِکَ مُتَعَرِّضٌ وَلا لِوَعیدِکَ مُتَهاوِنٌ لکِنْ خَطَّیئَهٌ عَرَضَتْ

و یـا خود را درون معرض کیفرت درآوردم و یـا تهدیدهاى تو را بى ارزش فرض کردم بلکه گناهى بود کـه پیش آمد

وَسَوَّلَتْ لى نَفْسى وَغَلَبَنى هَواىَ وَاَعانَنى عَلَیْها شِقْوَتى وَغَرَّنى

و نفس سرکش نیز آنرا آراست و هواى نفس نیز چیره شد و بدبختى هم کمک کرد و پرده آویخته

سِتْرُکَ الْمُرْخى عَلَىَّ فَقَدْ عَصَیْتُکَ وَخالَفْتُکَ بِجَُهْدى فَالاَّْنَ مِنْ

(پرده پوشى تو) هم مرا مغرور کرد و در نتیجه که تا آنجا کـه مى توانستم درون نافرمانى و مخالفت تو کوشیدم ولى اکنون کیست که

عَذابِکَ مَنْ یَسْتَنْقِذُنى وَمِنْ اَیْدِى الْخُصَمآءِ غَداً مَنْ یُخَلِّصُنى

از عذاب تو مرا نجات دهد و از دست دشمنان درون فرداى قیـامت چهى خلاصم کند

وَبِحَبْلِ مَنْ اَتَّصِلُ اِنْ اَنْتَ قَطَعْتَ حَبْلَکَ عَنّى فَواسَوْ اَتا عَلى ما

و بـه ریسمان چهى چنگ اگر تو رشته خود را از من قطع کنى بعد چه رسوایى هست براى من

اَحْصى کِتابُکَ مِنْ عَمَلِى الَّذى لَوْلا ما اَرْجوُ مِنْ کَرَمِکَ وَسَعَهِ

بر آنچه نامـه تو از عمل من شماره و احصاء کرده کـه اگر امـید من بـه کرمت و وسعت

رَحْمَتِکَ وَنَهْیِکَ اِیّاىَ عَنِ الْقُنوُطِ لَقَنَطْتُ عِنْدَما اَتَذَکَّرُها یـا خَیْرَ

رحمتت نبود و از ناامـید شدن بازم نمى داشتى بـه محض آنکه بـه یـاد آنـها مى افتادم یکسره ناامـید مى شدم اى بهترین

مَنْ دَعاهُ داعٍ وَاَفْضَلَ مَنْ رَجاهُ راجٍ اَللّهُمَّ بِذِمَّهِ الاِْسْلامِ اَتَوَسَّلُ

کسى کـه خواندش خواننده اى و برترینى کـه امـیدش دارد امـیدوارى خدایـا بـه پیمان اسلام بـه درگاهت توسل جویم

اِلَیْکَ وَبِحُرْمَهِ الْقُرْآنِ اَعْتَمِدُ اِلَیْکَ وَبِحُبِّى النَّبِىَّ الاُْمِّىَّ الْقُرَشِىَّ

و بـه حرمت قرآن بر تو اعتماد کنم و به دوستى و محبتى کـه به پیـامبر امّى قرشى

الْهاشِمِىَّ الْعَرَبِىَّ التِّهامِىَّ الْمَکِّىَّ الْمَدَنِىَّ اَرْجوُ الزُّلْفَهَ لَدَیْکَ فَلا

هاشمى عربى تهامى مکى مدنى دارم امـید تقرب بـه تو را دارم بعد تو انس ایمانى مرا مبدّل به

توُحِشِ اسْتیناسَ ایمانى وَلا تَجْعَلْ ثَوابى ثَوابَ مَنْ عَبَدَ سِواکَ

وحشت مکن و پاداشم را پاداش آن کـه جز تو را پرستیده قرار مده

فَاِنَّ قَوْماً آمَنوُا بِاَلْسِنَتِهِمْ لِیَحْقِنوُا بِهِ دِمآئَهُمْ فَاَدْرَکوُا ما اَمَّلوُا وَاِنّا

زیرا مردمى بودند کـه به زبان ایمان آوردند که تا بدان وسیله خون خود را حفظ کنند و بدین مقصود هم رسیدند ولى ما

آمَنّا بِکَ بِاَلْسِنَتِنا وَقُلوُبِنا لِتَعْفُوَ عَنّا فَاَدْرِکْنا ما اَمَّلْنا وَثَبِّتْ رَجائَکَ

به دل و زبان بـه تو ایمان آوردیم که تا از ما بگذرى بعد ما را هم بـه مقصودمان برسان و امـیدت را

فى صُدوُرِنا وَلا تُزِغْ قُلوُبَنا بَعْدَ اِذْ هَدَیْتَنا وَهَبْ لَنا مِنْ لَدُنْکَ

در دلهاى ما ثابت و محکم فرما و منحرف مساز دلهاى ما را بعد از آنکه هدایتمان کردى و ببخش بما از نزد خود

رَحْمَهً اِنَّکَ اَنْتَ الْوَهّابُ فَوَعِزَّتِکَ لَوِ انْتَهَرْتَنى ما بَرِحْتُ مِنْ بابِکَ

رحمتى کـه براستى تویى بسیـار بخشنده بـه عزتت سوگند اگر برانیم من هرگز از درون خانـه ات برنخیزم

وَلا کَفَفْتُ عَنْ تَمَلُّقِکَ لِما اُلْهِمَ قَلْبى مِنَ الْمَعْرِفَهِ بِکَرَمِکَ وَسَعَهِ

و دست از تملق و چاپلوسیت برندارم چون شناسایى کرمت و رحمت وسیعت بـه دلم الهام شده ،

رَحْمَتِکَ اِلى مَنْ یَذْهَبُ الْعَبْدُ اِلاّ اِلى مَوْلاهُ وَاِلى مَنْ یَلْتَجِئُ

بنده بـه نزد چهى رود جز بـه درگاه مولایش و

الْمَخْلوُقُ اِلاّ اِلى خالِقِهِ اِلهى لَوْ قَرَنْتَنى بِالاْصْفادِ وَمَنَعْتَنى سَیْبَکَ

مخلوق بـه که پناهنده شود جز بـه خالقش خدایـا اگر مرا بـه زنجیر و بند گرفتارم کنى

مِنْ بَیْنِ الاْشْهادِ وَدَلَلْتَ عَلى فَضایِحى عُیوُنَ الْعِبادِ وَاَمَرْتَ بى

و بازدارى از من عطایت را درون مـیان انظار مردم و رسواییـهایم را بـه چشم بندگانت آرى و دستور بردنم را

اِلَى النّارِ وَحُلْتَ بَیْنى وَبَیْنَ الاْبْرارِ ما قَطَعْتُ رَجآئى مِنْکَ وَما

بسوى دوزخ صادر کنى و مـیان من و نیکان حائل گردى من هرگز امـیدم را از تو قطع نخواهم کرد و

صَرَفْتُ تَاْمـیلى لِلْعَفْوِ عَنْکَ وَلا خَرَجَ حُبُّکَ مِنْ قَلْبى اَنَا لا اَنْسى

آرزومندیم را از عفو تو بازنگردانم و بیرون نرود محبتت از دلم و من

اَیـادِیَکَ عِنْدى وَسَِتْرَکَ عَلَىَّ فى دارِ الدُّنْیـا سَیِّدى اَخْرِجْ حُبَّ الدُّنْیـا

نعمتهایى کـه در دنیـا بـه من دادى و پرده پوشیـهایت را فراموش نمى کنم اى آقاى من محبت دنیـا را

مِنْ قَلْبى وَاجْمَعْ بَیْنى وَبَیْنَ الْمُصْطَفى وَآلِهِ خِیَرَتِکَ مِنْ خَلْقِکَ

از دلم بیرون کن و جمع کن مـیان من و مـیان (پیـامبرت حضرت ) مصطفى و آلش برگزیدگان خلقت

وَخاتَمِ النَّبِیّینَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَانْقُلْنى اِلى دَرَجَهِ الَّتوْبَهِ

و خاتم پیمبران محمد صلى الله علیـه و آله و مرا بـه درجه توبه و بازگشت

اِلَیْکَ وَاَعِنّى بِالْبُکآءِ عَلى نَفْسى فَقَدْ اَفْنَیْتُ بِالتَّسْویفِ وَالاْمالِ

بسویت برسان و یـاریم ده بـه گریـه بر خویشتن زیرا کـه من عمرم را بـه امروز و فردا و آرزوها

عُمْرى وَقَدْ نَزَلْتُ مَنْزِلَهَ الاْیِسینَ مِنْ خَیْرى فَمَنْ یَکوُنُ اَسْوَءَ حالاً

گذراندم و درآمده ام درون جایگاه ناامـیدان از خیر خودم بعد کیست کـه بدحال تر از من باشد

مِنّى اِنْ اَنَا نُقِلْتُ عَلى مِثْلِ حالى اِلى قَبْرى لَمْ اُمَهِّدْهُ لِرَقْدَتى وَلَمْ

اگر من بر این حال بسوى قبرم منتقل گردم زیرا کـه آماده اش نکرده ام براى خوابیدنم

اَفْرُشْهُ بِالْعَمَلِ الصّالِحِ لِضَجْعَتى وَمالى لا اَبْکى وَلا اَدْرى اِلى ما

و فرش نکرده ام آنرا بـه عمل صالح براى آرمـیدنم و چرا گریـه نکنم درون صورتى کـه نمى دانم بـه چه سرنوشتى

یَکوُنُ مَصیرى وَاَرى نَفْسى تُخادِعُنى وَاَیّامى تُخاتِلُنى وَقَدْ

دچار گردم من نفس خود را چنان بینم کـه با من نیرنگ زند و روزگارم را کـه مرا بفریبد

خَفَقَتْ عِنْدَ رَاْسى اَجْنِحَهُ الْمَوْتِ فَمالى لا اَبْکى اَبْکى لِخُروُجِ

در حالى کـه مرگ بالهاى خود را بر سرم گسترده بعد چرا گریـه نکنم ؟ گریـه کنم براى جان دادنم

نَفْسى اَبْکى لِظُلْمَهِ قَبْرى اَبْکى لِضیقِ لَحَدى اَبْکى لِسُؤ الِ مُنْکَرٍ

گریـه کنم براى تاریکى قبرم گریـه کنم براى تنگى لحدم گریـه کنم براى سؤ ال نکیر

وَنَکیرٍ اِیّاىَ اَبْکى لِخُروُجى مِنْ قَبْرى عُرْیـاناً ذَلیلاً حامِلاً ثِقْلى

و منکر از من گریـه کنم براى بیرون آمدنم از قبر و خوار کـه بار سنگینم را

[عَلى ظَهْرى ...] عَلى ظَهْرى اَنْظُرُ مَرَّهً عَنْ یَمـینى وَاُخْرى عَنْ شِمالى اِذِ الْخَلائِقُ

به پشتم بار کرده یکبار از طرف راستم بنگرم و بار دیگر از طرف چپ و هریک از خلایق را

فى شَاْنٍ غَیْرِ شَاْنى لِکُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ یَوْمَئِذٍ شَاْنٌ یُغْنیـهِ وُجوُهٌ

در کارى غیر از کار خود ببینم براى هر یک از آنـها درون آن روز کارى هست که بـه خود مشغولش دارد چهره هایى

یَوْمَئِذٍ مُسْفِرَهٌ ضاحِکَهٌ مُسْتَبْشِرَهٌ وَوُجوُهٌ یَوْمَئِذٍ عَلَیْها غَبَرَهٌ

در آن روز گشاده و خندان و شادمانند و چهره هایى درون آن روز غبارآلود هست و سیـاهى و خوارى آنـها را

تَرْهَقُها قَتَرَهٌ وَذِلَّهٌ سَیِّدى عَلَیْکَ مُعَوَّلى وَمُعْتَمَدى وَرَجآئى

فراگرفته اى آقاى من بر تو هست تکیـه و اعتماد و امـید

وَتَوَکُّلى وَبِرَحْمَتِکَ تَعَلُّقى تُصیبُ بِرَحْمَتِکَ مَنْ تَشآءُ وَتَهْدى

و توکلم و به رحمت تو آویخته ام ، بـه رحمت خود رسانى هرکه را خواهى و به کرامتت راهنمایى کنى

بِکَرامَتِکَ مَنْ تُحِبُّ فَلَکَ الْحَمْدُ عَلى ما نَقَّیْتَ مِنَ الشِّرْکِ قَلْبى

هر کـه را دوست دارى بعد ستایش تو را هست بر اینکه دلم را از آلودگى شرک پاک کردى

وَلَکَ الْحَمْدُ عَلى بَسْطِ لِسانى اَفَبِلِسانى هذَا الْکالِّ اَشْکُرُکَ اَمْ

و براى تو هست ستایش براى باز ت زبانم را، آیـا بـه این زبان کُندم سپاس تو را گویم یـا

بِغایَهِ جَُهْدى فى عَمَلى اُرْضیکَ وَما قَدْرُ لِسانى یـا رَبِّ فى جَنْبِ

با نـهایت کوششم درون کردارم تو را خوشنود سازم ؟ و چه ارزشى دارد زبانم پروردگارا درون برابر

شُکْرِکَ وَما قَدْرُ عَمَلى فى جَنْبِ نِعَمِکَ وَاِحْسانِکَ[اِلَىَّ]اِلهى اِنَّجوُدَکَ

سپاس تو و چه ارزشى دارد کردارم درون کنار نعمتهایت و احسانى کـه به من کردى خدایـا براستى بخشش تو

بَسَطَ اَمَلى وَشُکْرَکَ قَبِلَ عَمَلى سَیِّدى اِلَیْکَ رَغْبَتى وَاِلَیْکَ رَهْبَتى

آرزویم را گسترانید و شکر تو کردارم را پذیرفت آقاى من اشتیـاق من بسوى تو هست و هراسم از تو است

وَاِلَیْکَ تَاْمـیلى وَقَدْ ساقَنى اِلَیْکَ اَمَلى وَعَلَیْکَ یـا واحِدى عَکَفَتْ

و آرزو و امـیدم بسوى تو هست و آرزویم مرا بسوى تو کشانده و همتم اى خداى یگانـه من بدرگاه تو نشیمن کرده

هِمَّتى وَفیما عِنْدَکَ انْبَسَطَتْ رَغْبَتى وَلَکَ خالِصُ رَجآئى وَخَوْفى

و درون آنچه پیش تو هست (جامـه ) شوقم (دامن ) گسترده و امـید خالص و ترسم

وَبِکَ اَنَِسَتْ مَحَبَّتى وَاِلَیْکَ اَلْقَیْتُ بِیَدى وَبِحَبْلِ طاعَتِکَ مَدَدْتُ

تنـها از تو هست و بـه تو محبتم انس گرفته و دست بـه جانب تو انداخته ام و به ریسمان اطاعت تو بند کردم

رَهْبَتى [یـا] مَوْلاىَ بِذِکْرِکَ عاشَ قَلْبى وَبِمُناجاتِکَ بَرَّدْتُ اَلَمَ

ترسم را اى مولاى من بـه یـاد تو دلم زنده هست و بـه راز و نیـاز تو سوزش

الْخَوْفِ عَنّى فَیـا مَوْلاىَ وَیـا مُؤَمَّلى وَیـا مُنْتَهى سُؤْلى فَرِّقْ بَیْنى

ترسم را تسکین بخشم بعد اى مولاى من و اى آرزویم و اى آخرین سرحد خواسته ام مـیان

وَبَیْنَ ذَنْبِىَ الْمانِعِ لى مِنْ لُزُومِ طاعَتِکَ فَاِنَّما اَسْئَلُکَ لِقَدیمِ الرَّجآءِ

من و گناهم را کـه مانع از ملازمت اطاعت تو هست جدایى بینداز و این خواهشى کـه من از تو مى کنم بـه خاطر همان امـید دیرینـه ایست

فیکَ وَعَظیمِ الطَّمَعِ مِنْکَ الَّذى اَوْجَبْتَهُ عَلى نَفْسِکَ مِنَ الرَّاْفَهِ

که بـه تو دارم و براى آن طمع بزرگى هست که درباره ات دارم کـه تو راءفت و مـهربانى را براى بندگانت بر خود فرض کرده اى

وَالرَّحْمَهِ فَالاْمْرُ لَکَ وَحْدَکَ لا شَریکَ لَکَ وَالْخَلْقُ کُلُّهُمْ عِیـالُکَ

پس امر و فرمان از آن تو هست یگانـه اى کـه شریک ندارى و خلائق همگى جیره خوار تو

وَفى قَبْضَتِکَ وَکُلُّشَىْءٍ خاضِعٌ لَکَ تَبارَکْتَ یـا رَبَّ الْعالَمـینَ اِلهى

و درون قبضه اقتدار تو و خاضع درگاه تواءند برترى اى پروردگار جهانیـان خدایـا

ارْحَمْنى اِذَاانْقَطَعَتْ حُجَّتى وَکَّلَّ عَنْ جَوابِکَ لِسانى وَطاشَ عِنْدَ

به من رحم کن درون آن هنگامى کـه حجت و دلیلم قطع شود و زبانم از پاسخ تو لال گردد و هوش درون هنگام

سُؤ الِکَ اِیّاىَ لُبّى فَیـا عَظیمَ رَجآئى لا تُخَیِّبْنى اِذَااشْتَدَّتْ فاقَتى

بازپرسیت از سرم بپرد بعد اى بزرگ امـیدم مرا نومـید مکن درون آن هنگام کـه سخت نیـازمندم و به خاطر

وَلا تَرُدَّنى لِجَهْلى وَلا تَمْنَعْنى لِقِلَّهِ صَبْرى اَعْطِنى لِفَقْرى

نادانیم مرا از درگاهت مران و براى کم طاقتیم مـهرت را از من بازمدار بـه خاطر نیـازى کـه دارم بـه من بده و براى ناتوانیم

وَارْحَمْنى لِضَعْفى سَیِّدى عَلَیْکَ مُعْتَمَدى وَمُعَوَّلى وَرَجآئى

به من رحم کن اى آقاى من بر تو هست اعتماد و تکیـه و امـید

وَتَوَکُّلى وَبِرَحْمَتِکَ تَعَلُّقى وَبِفِنائِکَ اَحُطُّ رَحْلى وَبِجوُدِکَ اَقْصِدُ

و توکل من و مـهر تو هست دستاویزم و به آستان تو بار (حاجت ) اندازم و به جود تو خواهشم را

طَلِبَتى وَبِکَرَمِکَ اَىْ رَبِّ اَسْتَفْتِحُ دُعآئى وَلَدَیْکَ اَرْجوُ فاقَتى

جویم و به کرم تو اى پروردگار من دعایم را آغاز کنم و از پیش تو امـید رفع نیـاز و احتیـاج خود را دارم

وَبِغِناکَ اَجْبُرُ عَیْلَتى وَتَحْتَ ظِلِّ عَفْوِکَ قِیـامى وَاِلى جوُدِکَ وَکَرَمِکَ

به توانگرى تو جبران نداریم کنم و زیر سایـه عفو تو بپا ایستم و به جود و کرم تو

اَرْفَعُ بَصَرى وَاِلى مَعْروُفِکَ اُدیمُ نَظَرى فَلا تُحْرِقْنى بِالنّارِ وَاَنْتَ

دیده بگشایم و به نیکى تو چشم دوزم بعد مرا بـه آتش مسوزان با اینکه مرکز آرزوى منى و در دوزخم

مَوْضِعُ اَمَلى وَلا تُسْکِنِّى الْهاوِیَهَ فَاِنَّکَ قُرَّهُ عَیْنى یـا سَیِّدى لا

سمده کـه تو نور چشم منى اى آقاى من

تُکَذِّبْ ظَنّى بِاِحْسانِکَ وَمَعْروُفِکَ فَاِنَّکَ ثِقَتى وَلا تَحْرِمْنى ثَوابَکَ

گمان مرا بـه احسان و نیکیت دروغ و بى اصل مکن زیرا تو مورد اطمـینان محکم منى و از پاداش نیکیت محرومم مساز که

فَاِنَّکَ الْعارِفُ بِفَقْرى اِلهى اِنْ کانَ قَدْ دَنا اَجَلى وَلَمْ یُقَرِّبْنى مِنْکَ

تو بـه ندارى من آشنایى خدایـا اگر مرگم نزدیک شده ولى کردارم مرا بـه تو نزدیک نکرده

عَمَلى فَقَدْ جَعَلْتُ الاِْعْتِرافَ اِلَیْکَ بِذَنْبى وَسآئِلَ عِلَلى اِلهى اِنْ

من اعتراف بـه گناهم را وسیله عذر خویش بـه درگاهت قرار دهم خدایـا اگر درگذرى کیست کـه سزاوارتر از تو

عَفَوْتَ فَمَنْ اَوْلى مِنْکَ بِالْعَفْوِ وَاِنْ عَذَّبْتَ فَمَنْ اَعْدَلُ مِنْکَ فِى

به گذشت باشد و اگر عذاب کنى بعد کیست کـه در حکم عادل تر از تو باشد

الْحُکْمِ ارْحَمْ فى هذِهِ الدُّنْیـا غُرْبَتى وَعِنْدَ الْمَوْتِ کُرْبَتى وَفِى الْقَبْرِ

رحم کن درون این دنیـا بـه غربتم و هنگام مرگ بـه غمزدگیم و در قبر به

وَحْدَتى وَفِى اللَّحْدِ وَحْشَتى وَاِذا نُشِرْتُ لِلْحِسابِ بَیْنَ یَدَیْکَ ذُلَّ

تنـهاییم و در لحد بـه وحشت و بىیم و هنگامى کـه در برابرت بـه پاى حسابم آورند بـه خوارى

[مَوْقِفى وَاغْفِرْ لى ...] مَوْقِفى وَاغْفِرْ لى ما خَفِىَ عَلَى الاَّْدَمِیّینَ مِنْ عَمَلى وَاَدِمْ لى ما بِهِ

جایگاهم رحم کن و بیـامرز براى من آنچه از کردارم کـه بر مردم پوشیده مانده و ادامـه بده برایم آنچه را کـه بدان مرا

[سَتَرْتَنى وَارْحَمْنى ....] سَتَرْتَنى وَارْحَمْنى صَریعاً عَلَى الْفِراشِ تُقَلِّبُنى اَیْدى اَحِبَّتى

پوشاندى و در آن حال کـه در بستر مرگ افتاده و دستهاى یـاران مرا بـه این سو و آن سو کنند

وَتَفَضَّلْ عَلَىَّ مَمْدوُداً عَلَى الْمُغْتَسَلِ یُقَلِّبُنى صالِحُ جیرَتى وَتَحَنَّنْ

بر من رحم کن و در آن حال کـه روى سنگ غسالخانـه دراز کشیده ام و همسایگان شایسته ام بـه اینطرف و آنطرف مى گردانند

عَلَىَّ مَحْموُلاً قَدْ تَناوَلَ الاْقْرِبآءُ اَطْرافَ جَِنازَتى وَجُدْ عَلَىَّ مَنْقوُلاً

بر من تفضل کن و هنگامى کـه خویشان اطراف جنازه ام را بر دوش گرفته اند با من مـهربانى فرما

قَدْ نَزَلْتُ بِکَ وَحیداً فى حُفْرَتى وَارْحَمْ فى ذلِکَ الْبَیْتِ الْجَدیدِ

وهنگامى کـه تک و تنـها درون مـیان گودال قبر بر تو وارد شوم بر من بخشش کن و به غربت من درون آن خانـه تازه و نو

غُرْبَتى حَتّى لا اَسْتَاْنِسَ بِغَیْرِکَ یـا سَیِّدى اِنْ وَکَلْتَنى اِلى نَفْسى

رحم کن بطورى کـه بجز تو انس نگیرم اى آقاى من اگر مرا بـه خودم واگذارى

هَلَکْتُ سَیِّدى فَبِمَنْ اَسْتَغیثُ اِنْ لَمْ تُقِلْنى عَثَرْتى فَاِلى مَنْ اَفْزَعُ اِنْ

هلاک گردم آقاى من بعد به کـه استغاثه کنم اگر تو لغزشم را نادیده نگیرى و به کـه پناه برم

فَقَدْتُ عِنایَتَکَ فى ضَجْعَتى وَاِلى مَنْ اَلْتَجِئُ اِنْ لَمْ تُنَفِّسْ کُرْبَتى

اگر عنایت تو را درون آرامگاهم از دست بدهم و به کـه ملتجى گردم اگر تو غمم را برطرف نکنى ،

سَیِّدى مَنْ لى وَمَنْ یَرْحَمُنى اِنْ لَمْ تَرْحَمْنى وَفَضْلَ مَنْ اُؤَمِّلُ اِنْ

آقاى من کـه را دارم و که بر من رحم کند اگر تو بر من رحم نکنى و فضل کـه را آرزو کنم

عَدِمْتُ فَضْلَکَ یَوْمَ فاقَتى وَاِلى مَنِ الْفِرارُ مِنَ الذُّنوُبِ اِذَاانْقَضى

در روز نیـازمندیم اگر فضل تو را گم کنم و بسوى چهى از گناهانم بگریزم درون آن هنگام کـه عمرم

اَجَلى سَیِّدى لا تُعَذِّبْنى وَاَنَا اَرْجوُکَ اِلهى حَقِّقْ رَجآئى وَآمِنْ

بسر رسد اى آقاى من مرا با اینکه بـه تو امـیدوارم معذب مفرما خدایـا امـید مرا تحقق بخش

خَوْفى فَاِنَّ کَثْرَهَ ذُنوُبى لا اَرْجوُ فیـها اِلاّ عَفْوَکَ سَیِّدى اَنَا اَسْئَلُکَ ما

و ترسم را امان بخش زیرا درون این گناهان بسیـار امـیدى جز بـه عفو تو ندارم اى آقاى من از تو خواهم چیزى را

لا اَسْتَحِقُّ وَاَنْتَ اَهْلُ التَّقْوى وَاَهْلُ الْمَغْفِرَهِ فَاغْفِرْ لى وَاَلْبِسْنى مِنْ

که شایسته آن نیستم و تو شایسته پرهیزکارى هستى و اهل آمرزشى بعد بیـامرز مرا و از نظر مرحمت خود جامـه اى بر

نَظَرِکَ ثَوْباً یُغَطّى عَلَىَّ التَّبِعاتِ وَتَغْفِرُها لى وَلا اُطالَبُ بِها اِنَّکَ ذوُ

من بپوشان کـه گناهانم را بپوشاند و آنـها را برایم بیـامرز و مورد مؤ اخذه قرارم مده کـه تو داراى

مَنٍّ قَدیمٍ وَصَفْحٍ عَظیمٍ وَتَجاوُزٍ کَریمٍ اِلهى اَنْتَ الَّذى تُفیضُ

منتى دیرینـه و چشم پوشى بزرگ و گذشت بزرگوارى هستى خدایـا تویى کـه فیض خود را

سَیْبَکَ عَلى مَنْ لا یَسْئَلُکَ وَعَلَى الْجاحِدینَ بِرُبوُبِیَّتِکَ فَکَیْفَ

حتى بر آنکه درخواست نکند و بر منکران پروردگاریت فروریزى بعد چگونـه نسبت بهى که

سَیِّدى بِمَنْ سَئَلَکَ وَاَیْقَنَ اَنَّ الْخَلْقَ لَکَ وَالاْمْرَ اِلَیْکَ تَبارَکْتَ

از تو درخواست کند و یقین داند کـه جهان خلقت از تو و کار بدست تو هست ؟ برترى

وَتَعالَیْتَ یـا رَبَّ الْعالَمـینَ سَیِّدى عَبْدُکَ بِبابِکَ اَقامَتْهُ الْخَصاصَهُ

و والایى اى پروردگار جهانیـان ، اى آقاى من بنده ات بـه درگاهت آمده و تنگدستى او را پیش روى تو

بَیْنَ یَدَیْکَ یَقْرَعُ بابَ اِحْسانِکَ بِدُعآئِهِ فَلا تُعْرِضْ بِوَجْهِکَ الْکَریمِ

واداشته و به وسیله دعاى خود درون خانـه احسان تو را مى کوبد بعد آن روى بزرگوارت را از من

عَنّى وَاقْبَلْ مِنّى ما اَقوُلُ فَقَدْ دَعَوْتُ بِهذَا الدُّعاءِ وَاَنَا اَرْجوُ اَنْ لا

بر مگردان و آنچه گویم از من بپذیر زیرا من بـه این دعا تو را خواندم و امـیدوارم کـه بازم مگردانى چون

تَرُدَّنى مَعْرِفَهً مِنّى بِرَاْفَتِکَ وَرَحْمَتِکَ اِلهى اَنْتَ الَّذى لا یُحْفیکَ

آشنایى کاملى بـه مـهر و راءفت تو دارم خدایـا تویى کـه درمانده و سؤ ال پینکند

سآئِلٌ وَلا یَنْقُصُکَ نآئِلٌ اَنْتَ کَما تَقوُلُ وَفَوْقَ ما نَقوُلُ اَللّهُمَّ اِنّى

سائلى و بخشش و عطا از تو نکاهد تو چنانى کـه خود گویى و بالاتر از آنى کـه ما گوییم خدایـا من از تو

اَسْئَلُکَ صَبْراً جَمـیلاً وَفَرَجاً قَریباً وَقَولاً صادِقاً وَاَجْراً عَظیماً

خواهم صبرى نیکو و گشایشى نزدیک و گفتارى راست و پاداشى بزرگ

اَسْئَلُکَ یـا رَبِّ مِنَ الْخَیْرِ کُلِّهِ ما عَلِمْتُ مِنْهُ وَما لَمْ اَعْلَمْ اَسْئَلُکَ

از تو خواهم پروردگارا هرچه خیر و خوبى هست چه آنچه مى دانم و چه آنچه را نمى دانم خواهم از تو

اللّهُمَّ مِنْ خَیْرِ ما سَئَلَکَ مِنْهُ عِبادُکَ الصّالِحوُنَ یـا خَیْرَ مَنْ سُئِلَ

خدایـا از بهترین چیزى کـه بندگان شایسته ات خواهند اى بهترین درخواست شدگان

وَاَجْوَدَ مَنْ اَعْطى اَعْطِنى سُؤْلى فى نَفْسى وَاَهْلى وَوالِدىَّ

و اى بخشنده ترین عطابخش عطاکن بـه من خواسته ام را درون مورد خود و خانواده و پدر

وَ وَُلَْدى وَاَهْلِ حُزانَتى وَاِخْوانى فیکَ وَاَرْغِدْ عَیْشى وَاَظْهِرْ

و مادر و فرزندان و بستگان و برادران دینیم و زندگیم را خوش و فراخ گردان

مُرُوَّتى وَاَصْلِحْ جَمـیعَ اَحْوالى وَاجْعَلْنى مِمَّنْ اَطَلْتَ عُمْرَهُ

و مردانگیم را آشکار ساز و تمام حالات مرا اصلاح کن و بگردانم ازانى کـه عمرش را طولانى

وَحَسَّنْتَ عَمَلَهُ وَاَتْمَمْتَ عَلَیْهِ نِعْمَتَکَ وَرَضیتَ عَنْهُ وَاَحْیَیْتَهُ حَیوهً

و کردارش را نیکو و نعمتت را بر او تمام کرده و از او خوشنود گشته اى و زندگى

طَیِّبَهً فى اَدْوَمِ السُّروُرِ وَاَسْبَغِ الْکَرامَهِ وَاَتَمِّ الْعَیْشِ اِنَّکَ تَفْعَلُ ما

پاکیزه اى بـه او بخشیده اى کـه در مـیان پابرجاترین خوشى و وسیعترین کرامت و کاملترین زندگانى روزگار بسر مى برد

تَشآءُ وَلا تَفْعَلُ ما یَشآءُ غَیْرُکَ اَللّهُمَّ خُصَّنى مِنْکَ بِخاصَّهِ ذِکْرِکَ

و براستى تو هرچه را بخواهى انجام دهى ولى جز توى نتواند هرچه خدا خواهد انجام دهد خدایـا مرا بـه ذکر مخصوص

وَلا تَجْعَلْ شَیْئاً مِمّا اَتَقَرَّبُ بِهِ فى آناءِ اللَّیْلِ وَاَطْرافِ النَّهارِ رِیآءً

خود مخصوصم دار و آنچه را من بوسیله آن درون تمام ساعات و دقایق روز و شب وسیله تقرب درگاهت قرار دهم خودنمایى

وَلا سُمْعَهً وَلا اَشَراً وَلا بَطَراً وَاجْعَلْنى لَکَ مِنَ الْخاشِعینَ اَللّهُمَّو شـهرت طلبى و سرکشى و گردن فرازى قرار مده و مرا از فروتنان درگاهت قرارم بده خدایـا

اَعْطِنى السِّعَهَ فِى الرِّزْقِ وَالاْمْنَ فِى الْوَطَنِ وَقُرَّهَ الْعَیْنِ فِى الاْهْلِ

به من عطا فرما وسعت درون روزى ، و امنیت درون وطن ، و چشم روشنى درون خاندان

وَالْمالِ وَالْوَلَدِ وَالْمُقامَ فى نِعَمِکَ عِنْدى وَالصِّحَّهَ فِى الْجِسْمِ

و مال و اولاد و پایدار ماندن نعمتهایى کـه در پیش من دارى و تندرستى و نیرویى درون بدن

[وَالْقُوَّهَ فِى الْبَدَنِ ...] وَالْقُوَّهَ فِى الْبَدَنِ وَالسَّلامَهَ فِى الدّینِ وَاسْتَعْمِلْنى بِطاعَتِکَ

و سلامتى درون دین و همـیشـه که تا زنده ام مرا بـه طاعت خود و اطاعت

وَطاعَهِ رَسوُلِکَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ اَبَداً مَا اسْتَعْمَرْتَنى

پیـامبرت محمد صلى الله علیـه وآله وادار کن

وَاجْعَلْنى مِنْ اَوْفَرِ عِبادِکَ عِنْدَکَ نَصیباً فى کُلِّ خَیْرٍ اَنْزَلْتَهُ وَتُنْزِلُهُ

و بگردانم از پرنصیب ترین بندگانت درون هر خیرى کـه نازل کرده و

فى شَهْرِ رَمَضانَ فى لَیْلَهِ الْقَدْرِ وَما اَنْتَ مُنْزِلُهُ فى کُلِّ سَنَهٍ مِنْ

در ماه رمضان درون شب قدر نازل گردانى و آنچه را درون هر سال نازل گردانى از

رَحْمَهٍ تَنْشُرُها وَعافِیَهٍ تُلْبِسُها وَبَلِیَّهٍ تَدْفَعُها وَحَسَناتٍ تَتَقَبَّلُها

مـهرى کـه بگسترانى و تندرستى کـه بپوشانى و بلاهایى کـه بازگردانى و کارهاى خیرى کـه بپذیرى

وَسَیِّئاتٍ تَتَجاوَزُ عَنْها وَارْزُقْنى حَجَّ بَیْتِکَ الْحَرامِ فى عامِنا هذا

و زشتیـهایى را کـه از آنـها درگذرى و روزیم کن حج خانـه کعبه را درون این سال

وَفى کُلِّ عامٍ وَارْزُقْنى رِزْقاً واسِعاً مِنْ فَضْلِکَ الْواسِعِ وَاصْرِفْ

و درون هر سال و روزیم ده روزى فراخى از فضل وسیع خود و بدیـها را

عَنّى یـا سَیِّدى الاْسْوآءَ وَاقْضِ عَنِّى الدَّیْنَ وَالظُّلاماتِ حَتّى لا

اى آقایم از من دور کن و بدهى ها و مظلمـه هایى کـه به گردن دارم از من ادا فرما بطورى که

اَتَاَذّى بِشَىْءٍ مِنْهُ وَخُذْ عَنّى بِاَسْماعِ وَاَبْصارِ اَعْدائى وَحُسّادى

به خاطر چیزى از آنـها ناراحت نباشم و گوش و چشم دشمنان و حسودان

وَالْباغینَ عَلَىَّ وَانْصُرْنى عَلَیْهِمْ وَاَقِرَّ عَیْنى وَفَرِّحْ قَلْبى وَاجْعَلْ لى

و ستمکارانم را بر من ببند و بر ایشان یـاریم ده و دیده ام را روشن کن و دلم را شاد گردان و برایم از

مِنْ هَمّى وَکَرْبى فَرَجاً وَمَخْرَجاً وَاجْعَلْ مَنْ اَرادَنى بِسُوَّءٍ مِنْ

اندوه و غمم فرج و گشایشى قرار ده و هرکه را از تمامى خلقت کـه اراده سوئى نسبت بـه من دارد

جَمـیعِ خَلْقِکَ تَحْتَ قَدَمَىَّ وَاکْفِنى شَرَّ الشَّیْطانِ وَشَرَّ السُّلْطانِ

زیر پاى من قرارش ده و کفایت کن مرا از شرّ شیطان و شرّ سلطان

وَسَیِّئاتِ عَمَلى وَطَهِّرْنى مِنَ الذُّنوُبِ کُلِّها وَاَجِرْنى مِنَ النّارِ

و بدیـهاى کردارم و پاکم کن از گناهان همگى ، و از آتش دوزخ

بِعَفْوِکَ وَاَدْخِلْنِى الْجَنَّهَ بِرَحْمَتِکَ وَزَوِّجْنى مِنَ الْحوُرِ الْعینِ بِفَضْلِکَ

بوسیله عفو خود پناهم ده و به رحمت خویش داخل بهشتم گردان و از حوریـه هاى بهشتى بـه فضل خود بـه همسریم درآور

وَاَلْحِقْنى بِاَوْلِیآئِکَ الصّالِحینَ مُحَمَّدٍ وَ الِهِ الاْبْرارِ الطَّیِّبینَ

و ملحقم کن بـه دوستان شایسته ات محمد و آلش آن نیکان پاک

الطّاهِرینَ الاْخْیـارِ صَلَواتُکَ عَلَیْهِمْ وَعَلى اَجْسادِهِمْ وَاَرْواحِهِمْ

پاکیزه و برگزیده درودهاى تو بر ایشان و بر جسدهاشان و بر ارواحشان

وَرَحْمَهُ اللّهِ وَبَرَکاتُهُ اِلهى وَسَیِّدى وَعِزَّتِکَ وَجَلالِکَ لَئِنْ طالَبْتَنى

و رحمت خدا و برکاتش اى خداى من و آقاى من سوگند بـه عزت و جلالت اگر مرا درون مورد

بِذُنوُبى لاَُطالِبَنَّکَ بِعَفْوِکَ وَلَئِنْ طالَبْتَنى بِلُؤْمى لاَُطالِبَنَّکَ بِکَرَمِکَ

گناهان بازخواست کنى من نیز تو را بـه عفو و گذشتت مطالبه مى کنم و اگر بـه پستى ام مرا مؤ اخذه کنى من هم بـه کرمت

وَلَئِنْ اَدْخَلْتَنِى النّارَ لاَُخْبِرَنَّ اَهْلَ النّارِ بِحُبّى لَکَ اِلهى وَسَیِّدى اِنْ

تو را مطالبه مى کنم و اگر بـه دوزخم ببرى بـه دوزخیـان گزارش مى دهم کـه دوستت دارم اى خداى من و آقاى من

کُنْتَ لا تَغْفِرُ اِلاّ لاِوْلِیآئِکَ وَاَهْلِ طاعَتِکَ فَاِلى مَنْ یَفْزَعُ الْمُذْنِبوُنَ

اگر نیـامرزى مگر دوستانت و پیروانت را بعد به کـه پناه برند گناهکاران

وَاِنْ کُنْتَ لا تُکْرِمُ اِلاّ اَهْلَ الْوَفآءِ بِکَ فَبِمَنْ یَسْتَغیثُ الْمُسْیَّئوُنَ

و اگر اکرام نکنى مگر نسبت بـه وفادارانت بعد به کـه استغاثه کنند بدکرداران

اِلهى اِنْ اَدْخَلْتَنِى النّارَ فَفى ذلِکَ سُرُورُ عَدُوِّکَ وَاِنْ اَدْخَلْتَنِى الْجَنَّهَ

خدایـا اگر بـه دوزخم ببرى این کار موجب خوشحالى دشمنت گردد و اگر بـه بهشتم ببرى

فَفى ذلِکَ سُرُورُ نَبِیِّکَ وَاَنَا وَاللّهِ اَعْلَمُ اَنَّ سُرُورَنَبِیِّکَ اَحَبُّ اِلَیْکَ مِنْ

موجب خوشحالى پیـامبرت بشود و من بـه خدا سوگند مسلّما مى دانم کـه خوشحال شدن پیـامبرت را بیشتر از

[سُرُورِ عَدُوِّکَ ....] سُرُورِ عَدُوِّکَ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ اَنْ تَمْلاَ قَلْبى حُبّاً لَکَ وَخَشْیَهً

خوشحال شدن دشمنت دوست دارى خدایـا از تو مى خواهم کـه دلم را پرکنى از محبت و ترس از

مِنْکَ وَتَصْدیقاً بِکِتابِکَ وَایماناً بِکَ وَفَرَقاً مِنْکَ وَشَوْقاً اِلَیْکَ یـا

خودت و تصدیق بـه کتابت و ایمان بـه خودت و هراس و اندیشـه از خود و اشتیـاق بسوى خود

ذَاالْجَلالِ وَالاِْکْرامِ حَبِّبْ اِلَىَّ لِقائَکَ وَاَحْبِبْ لِقآئى وَاجْعَلْ لى فى

اى صاحب جلال و بزرگوارى مرا دوستدار لقاى خویش کن و نیز لقاى مرا دوست بدار و در

لِقآئِکَ الرّاحَهَ وَالْفَرَجَ وَالْکَرامَهَ اَللّهُمَّ اَلْحِقْنى بِصالِحِ مَنْ مَضى

لقاء خود براى من آرامش و گشایش و کرامتى قرار ده خدایـا مرا بـه شایستگان از مردم گذشته ملحق کن و از شایستگان باقیمانده

وَاجْعَلْنى مِنْ صالِحِ مَنْ بَقِىَ وَخُذْ بى سَبیلَ الصّالِحینَ وَاَعِنّى عَلى

قرارم ده و به راه شایستگانم ببر و کمکم ده بر مخالفت با

نَفْسى بِما تُعینُ بِهِ الصّالِحینَ عَلى اَنْفُسِهِمْ وَاخْتِمْ عَمَلى بِاَحْسَنِهِ

هواى نفسم بدانچه کمک دادى شایستگان را بر مخالفتشان با هواى نفس و ختم کن کارم را بـه نیکوترین کارهایم

وَاجْعَلْ ثَوابى مِنْهُ الْجَنَّهَ بِرَحْمَتِکَ وَاَعِنّى عَلى صالِحِ ما اَعْطَیْتَنى

و پاداشم را از آن کار بـه رحمت خود بهشت قرار ده و کمکم ده درون آنچه بـه من داده اى کـه در کار صالح بکار بندم

وَثَبِّتْنى یـا رَبِّ وَلا تَرُدَّنى فى سُوَّءٍ اسْتَنْقَذْتَنى مِنْهُ یـا رَبَّ

و ثابت قدمم دار و بازم مگردان بـه بدیـهایى کـه از آن نجاتم داده اى اى پروردگار

الْعالَمـینَ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ ایماناً لا اَجَلَ لَهُ دوُنَ لِقائِکَ اَحْیِنى ما

جهانیـان خدایـا از تو خواهم ایمانى کـه انتهایش ملاقات تو باشد و تا زنده ام دارى بـه همان ایمان

اَحْیَیْتَنى عَلَیْهِ وَتَوَفَّنى اِذا تَوَفَّیْتَنى عَلَیْهِ وَابْعَثْنى اِذا بَعَثْتَنى عَلَیْهِ

زنده ام دار و چون بمـیرانیم بر همان ایمان بمـیرانم و چون برانگیزیم بر همان ایمان برانگیزم

وَاَبْرِءْ قَلْبى مِنَ الرِّیآءِ وَالشَّکِّ وَالسُّمْعَهِ فى دینِکَ حَتّى یَکوُنَ

و پاک کن دلم را از ریـاء و شک و خودنمایى درون دینت که تا در نتیجه

عَمَلى خالِصاً لَکَ اَللّهُمَّ اَعْطِنى بَصیرَهً فى دینِکَ وَفَهْماً فى

عملم خالص براى تو باشد خدایـا بـه من عنایت کن بصیرتى درون دینت و فهمى (در شناختن )

حُکْمِکَ وَفِقْهاً فى عِلْمِکَ وَکِفْلَیْنِ مِنْ رَحْمَتِکَ وَوَرَعاً یَحْجُزُنى

حکمت و درک خاصى درون فهم علمت و دو سهم از رحمتت و پرهیزکارى آنچنانى کـه مرا

عَنْ مَعاصیکَ وَبَیِّضْ وَجْهى بِنوُرِکَ وَاجْعَلْ رَغْبَتى فیما عِنْدَکَ

از گناهانت بازدارد و رویم را بـه نور خود سفید گردان و شوقم را بدانچه پیش تو هست قرار ده

وَتَوَفَّنى فى سَبیلِکَ وَعَلى مِلَّهَ رَسوُلِکَ صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَ الِهِ اَللّهُمَّ

و درون راه خود و بر کیش پیـامبرت صلى الله علیـه وآله بمـیرانم خدایـا

اِنّى اَعوُذُ بِکَ مِنَ الْکَسَلِ وَالْفَشَلِ وَالْهَمِّ وَالْجُبْنِ وَالْبُخْلِ وَالْغَفْلَهِ

به تو پناه مى برم ازالت و سستى و اندوه و ترس و بِخالَت و بى خبرى

وَالْقَسْوَهِ وَالْمَسْکَنَهِ وَالْفَقْرِ وَالْفاقَهِ وَکُلِّ بَلِیَّهٍ وَالْفَواحِشِ ما ظَهَرَ

و سنگدلى و بیچارگى و فقر و ندارى و از هر بلا و هرزگى هر چه آشکار باشد

مِنْها وَما بَطَنَ وَاَعوُذُ بِکَ مِنْ نَفْسٍ لا تَقْنَعْ وَبَطْنٍ لا یَشْبَعُ وَقَلْبٍ لا

از آنـها و هر چه پنـهان و پناه مى برم بـه تو از نفسى کـه قانع نباشد و شکمى کـه سیر نشود و دلى که

یَخْشَعُ وَدُعاءٍ لا یُسْمَعُ وَعَمَلٍ لا یَنْفَعُ وَاَعوُذُ بِکَ یـا رَبِّ عَلى

نـهراسد و دعایى کـه پذیرفته نشود و کارى کـه سود ندهد و پناه مى برم اى پروردگارم درون مورد

نَفْسى وَدینى وَمالى وَعَلى جَمـیعِ ما رَزَقْتَنى مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجیمِ

خویشتن و دین و مال و همـه آنچه بـه من روزى کرده اى از شیطان رانده درگاهت

اِنَّکَ اَنْتَ السَّمـیعُ الْعَلیمُ اَللّهُمَّ اِنَّهُ لا یُجیرُنى مِنْکَ اَحَدٌ وَلا اَجِدُ

که براستى تو شنواى دانایى خدایـاى نیست کـه مرا از تو درپناه خود گیرد و جز تو پناهگاهى

مِنْ دوُنِکَ مُلْتَحَداً فَلا تَجْعَلْ نَفْسى فى شَىْءٍ مِنْ عَذابِکَ وَلا

نیـابم بعد مرا درون چیزى از عذاب خود قرارم مده و مرا بـه هلاکت و عذاب دردناک

تَرُدَّنى بِهَلَکَهٍ وَلا تَرُدَّنى بِعَذابٍ اَلیمٍ اَللّهُمَّ تَقَبَّلْ مِنّى وَاَعْلِ

بازمگردان خدایـا عملم را بپذیر و نامم را بلند کن و

ذِکْرى وَارْفَعْ دَرَجَتى وَحُطَّ وِزْرى وَلا تَذْکُرْنى بِخَطیئَتى وَاجْعَلْ

درجه ام را بالا بر و گناهم را بریز و به خطایم مرا یـاد مکن و

ثَوابَ مَجْلِسى وَثَوابَ مَنْطِقى وَثَوابَ دُعآئى رِضاکَ وَالْجَنَّهَ

پاداش این مجلس مرا و پاداش گفتارم را و پاداش دعایم را خوشنودى خودت و بهشت قرار ده

وَاَعْطِنى یـا رَبِّ جَمـیعَ ما سَاَلْتُکَ وَزِدْنى مِنْ فَضْلِکَ اِنّى اِلَیْکَ

و بده بـه من اى پروردگار من تمام آنچه را از تو خواستم و از فضل خویش بر من بیفزا کـه من براستى بسویت

راغِبٌ یـا رَبَّ الْعالَمـینَ اَللّهُمَّ اِنَّکَ اَنْزَلْتَ فى کِتابِکَ اَنْ نَعْفُوَ عَمَّنْ

مشتاقم اى پروردگار جهانیـان خدایـا تو خود درون کتابت قرآن براى ما نازل فرمودى کـه ما گذشت کنیم ازى که

ظَلَمَنا وَقَدْ ظَلَمْنا اَنْفُسَنا فَاعْفُ عَنّا فَاِنَّکَ اَوْلى بِذلِکَ مِنّا وَاَمَرْتَنا

به ما ستم کرده و ما بـه خودمان ستم کردیم بعد از ما درگذر کـه تو از ما سزاوارتر بدین کار هستى و به ما دستور دادى

اَنْ لا نَرُدَّ سائِلاً عَنْ اَبْوابِنا وَقَدْ جِئْتُکَ سائِلاً فَلا تَرُدَّنى اِلاّ بِقَضآءِ

که هیچ خواهنده اى را از دَرِ خانـه مان بازنگردانیم و من بصورت خواهندگى بـه درگاهت آمده ام و بازم مگردان جز با روا شدن

حاجَتى وَاَمَرْتَنا بِالاِْحْسانِ اِلى ما مَلَکَتْ اَیْمانُنا وَنَحْنُ اَرِقّآءُکَ

حاجتم و به ما دستور دادى کـه نسبت بـه بردگانمان احسان و نیکى کنیم و ما بردگان توییم

فَاَعْتِقْ رِقابَنا مِنَ النّارِ یـا مَفْزَعى عِنْدَ کُرْبَتى وَیـا غَوْثى عِنْدَ

پس ما را از آتش دوزخ آزاد فرما اى پناهم درون هنگام اندوه و غم اى فریـادرسم درون هنگام

شِدَّتى اِلَیْکَ فَزِعْتُ وَبِکَ اسْتَغَثْتُ وَلُذْتُ لا اَلوُذُ بِسِواکَ وَلا اَطْلُبُ

سختى بـه درگاه تو زارى کنم و به تو استغاثه کنم و به تو پناه آرم و به دیگرى پناه نبرم و گشایش نخواهم

الْفَرَجَ اِلاّ مِنْکَ فَاَغِثْنى وَفَرِّجْ عَنّى یـا مَنْ یَفُکُّ الاْسیرَ وَیَعْفوُ عَنِ

جز از تو بعد تو بـه فریـادم برس و گشایشى درون کارم بده اى کـه اسیر و گرفتار را آزاد کنى و از گناه

الْکَثیرِ اِقْبَلْ مِنِّى الْیَسیرَ وَاعْفُ عَنِّى الْکَثیرَ اِنَّکَ اَنْتَ الرَّحیمُ

بسیـار بگذرى طاعت اندک را از من بپذیر و از گناه بسیـارم بگذر کـه براستى تو مـهربان

الْغَفوُرُ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ ایماناً تُباشِرُ بِهِ قَلْبى وَیَقیناً صادِقاً حَتّى اَعْلَمَ

آمرزنده اى خدایـا از تو خواهم ایمانى کـه همـیشـه دلم با آن همراه گردد و یقینى راست و کامل کـه بدانم

اَنَّهُ لَنْ یُصیبَنى اِلاّ ما کَتَبْتَ لى وَرَضِّنى مِنَ الْعَیْشِ بِما قَسَمْتَ لى

مسلما چیزى بـه من نرسد جز آنکه بر من نوشته اى و خوشنودم کن درون زندگى بـه همانکه نصیبم کرده اى

یـا اَرْحَمَ الرّاحِمـینَ

اى مـهربانترین مـهربانان

برنامه یوم الجدید دانلود دعای ابوحمزه ثمالی (متن + ترجمـه + فایل صوتی با صدای ...




[برنامه یوم الجدید]

نویسنده و منبع | تاریخ انتشار: Sat, 21 Jul 2018 15:39:00 +0000